๋นมีกำลังที่จะรวมแคว้นทั้งหลายเป็นหนึ่งเดียว!
“เสด็จแม่ พวกเราไปกันเถอะ ข้าแจงพวกสัตว์วิเศษละแวกนี้ไปแล้ว พวกมันจะมาจัดการเรื่องที่เหลือเอง” เฟิงหรูชิงหยุดก่อนจะหันไปมองเหล่าขุนนาง “อีกครึ่งชั่วยามจะมีสัตว์วิเศษมาที่เมืองหลวง พวกเจ้าต้องปล่อยให้พวกมันเข้ามา”
เหล่าขุนนางหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นระริก สัตว์วิเศษจะมาที่เมืองหลวง?
แบบนี้เมืองหลวงจะไม่พินาศ ผู้คนทั้งหลายตกเป็นอาหารของพวกมันหรอกหรือ
เฟิงหรูชิงดูออกว่าพวกเขากำลังคิดอะไร นางยิ้ม “ถ้าเทียบกับคนบางพวก สัตว์วิเศษไม่ได้บ้าการเข่นฆ่าอยากที่พวกเจ้าคิดหรอกนะ ขอแค่ไม่ไปยั่วโมโหพวกมัน ไม่เข้าไปในเขตของพวกมัน พวกมันไม่มีทางฆ่าคนตามใจชอบหรอก”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิง เหล่าขุนนางก็รู้สึกโล่งอก
ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งโล่งใจไปได้ไม่เท่าไร เฟิงหรูชิงจะพูดขึ้นมาอีก
“แน่นอนว่า พวกมันต้องอยู่ในสภาพที่กินอิ่มมาแล้วนะ”
พวกขุนนางพากันตกใจหน้าซีดอีกหน พวกเขาแทบจะร้องไห้ออกมา
ถ้าสัตว์วิเศษพวกนั้นหิวอยู่ล่ะก็ พวกมันจะกินพวกเขาหรือเปล่า
“เสด็จแม่ ไปกันเถอะเพคะ พวกเรายังต้องไปแคว้นอื่น ไปถามสารทุกข์สุขดิบฮ่องเต้แคว้นนั้นสักหน่อย”
หวังว่ารายต่อไป จะไม่ตกใจง่ายแบบนี้นะ
นางยังไม่ทันพูดอะไร ก็ตกใจหงายหลังไปเสียแล้ว
…
แคว้นเทียนเสวียน
ครั้งนี้เฟิงหรูชิงกับน่าหลานเยียนไม่ได้เข้าไปในเมืองง่ายดายเหมือนแคว้นก่อนหน้า เมื่อพวกนางไปถึงหน้าประตูเมือง ก็มีทหารมา
