ข้าเป็นคนที่เจ้าเชื่อใจที่สุดไม่ใช่เหรอ ข้าจะระเบิดพี่ชายเจ้าได้อย่างไร ถ้าข้าจะระเบิดละก็ อย่างมากก็ไประเบิดบ้านสกุลหลิ่วนั่น อีกอย่าง ที่นี่ยังมีเชียนหนิง ข้ามีคนให้ระเบิดเยอะแยะแบบนี้ เรื่องอะไรข้าต้องระเบิดพี่ชายเจ้าด้วย”
เฟิงหรูชิงยังคงกังวล “ท่านลุง ถึงตอนนั้นท่านดูนางนี่ไว้ให้ดีนะ ถ้านางทำลายข้าวของอะไร ก็บอกข้าได้ทันที อ้อ จริงสิ อย่าให้นางเข้าวังหลวง! แล้วก็อย่าให้ไปที่จวนองค์หญิง!”
สมัยก่อนเพราะถังอิ่นสำรวมท่าทีตอนอยู่ที่จวนองค์หญิง จึงทำให้เฟิงหรูชิงเพิ่งจะรู้ว่าเรื่องเหล่านั้นเป็นฝีมือของถังอิ่น
ตอนนี้เฟิงหรูชิงต้องถามเสด็จแม่ไปเยี่ยมเยียนแคว้นทั้งสี่ ไม่รู้เหมือนกันว่าถังอิ่นจะทำลายจวนองค์หญิงหรือไม่
“เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะคอยดูนางให้” น่าหลานฉางเฉียนยิ้ม
นางเด็กคนนี้…แม้พลังจะเยอะไปหน่อย แต่ดูแล้วก็เป็นเด็กไม่ดื้อ ไม่น่าจะก่อเรื่องอะไร
“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงหันไปมองฉินเฉิน แววตาของนางดูอ่อนโยน “เจ้ากลับไปรอข้าที่จวน แล้วข้าจะรีบกลับมา”
ชายหนุ่มตาเป็นประกาย รอยยิ้มของเขาช่างดูบริสุทธิ์ เขาเหมือนกับผ้าขาว เมื่อไม่มีความเย็นชาห่างเหินแบบที่ทำกับผู้อื่น สิ่งที่แสดงให้เห็นก็เหลือแค่ความอบอุ่นเท่านั้น
“ได้”
เมื่อบอกกล่าวทุกอย่างเสร็จสรรพ เฟิงหรูชิงก็หันหลังไป “เสด็จแม่ พวกเราไปกันเถอะเพคะ”
ความแค้นที่มีช้าเร็วก็ต้องชำระ!
คนที่ต้องตามสะสางไม่มีทางหนีไปได้แม้แต่คนเดียว!
…
