นอู่เหมือนเดิมดีหรือไม่”
คนเหล่านี้ ไม่ได้ทำอะไรเพื่อจวนเฟิงอวิ๋น แต่กลับมาเสพทรัพยากรของจวนเฟิงอวิ๋นไป
แค่พูดออกมาว่าจะทิ้ง…ก็คิดจะลบทุกเรื่องราวได้อย่างนั้นหรือ
ขอโทษที กินของของจวนเฟิงอวิ๋นไป ก็ต้องคายออกมาให้หมด!
จื่อเยียนตาเบิกโพลง ร่างกายของนางสั่นไปทั้งตัว ชี้นิ้วอย่างโกรธแค้นไปทางเฟิงหรูชิง “เจ้า…”
“จื่อเยียน เจ้าหยุดพูดได้แล้ว!” ในที่สุดชิงหย่วนก็ทนไม่ไหว ตะโกนขัดคำพูดของจื่อเยียน
ตาของจื่อเยียนแดงก่ำ นัยน์ตาแฝงความน้อยใจ “ชิงหย่วน ข้าแค่เห็นใจเจ้าเท่านั้นเอง เจ้าทำงานอย่างหนักเพื่อจวนเฟิงอวิ๋น แต่พวกเขากลับทำกับเจ้าเช่นนี้”
ชิงหย่วนเม้มริมฝีปากเบาๆ “คุณหนูใหญ่พูดไม่ผิดหรอก หากไม่ได้จวนเฟิงอวิ๋น สิบปีนี้ของข้า ให้ทำแทบตายก็คงบรรลุได้แค่ระดับเจินอู่ ที่นางทำกับข้าเช่นนี้…ถือว่าเห็นแก่มิตรภาพแล้วล่ะ ดังนั้น ข้าเต็มใจยอมรับ”
จื่อเยียนตัวแข็งทื่อ ดวงตาตื่นตระหนก
ไม่!
เป็นแบบนี้ไม่ได้!
หากว่าชิงหย่วนกลับไปเป็นระดับเจินอู่ละก็ อย่างนั้นเขาก็ไม่มีอะไรเพียงพอที่จะดึงดูดนางไว้แล้ว!
นางจะไม่ยอมให้เฟิงหรูชิงทำแบบนั้นเด็ดขาด!
ชิงหย่วนหันหน้าไปทางเฟิงหรูชิง เอาหัวโขกพื้นแสดงความเคารพอย่างรุนแรงสองที
“คุณหนูใหญ่ ชีวิตนี้ จวนเฟิงอวิ๋นช่วยข้าไว้มากมายนัก แต่จื่อเยียน…คือรักแท้ของข้า ข้าอาลัยอาวรณ์จวนเฟิงอวิ๋น แต่ก็ไม่สามารถทอดทิ้งนางไว้ ขอบคุณคุณหนูใหญ่…และการสนับสนุนของนายหญิง”
เมื่อชายห
