้งที่แห่งนี้คนในจวนเฟิงอวิ๋นทั้งหมดล้วนเป็นญาติพี่น้องเขา
แต่ว่า…ทั้งชีวิตนี้ ข้างกายจื่อเยียนเหลือเขาเพียงคนเดียว
หากเขาทอดทิ้งจื่อเยียน อย่างนั้นนางคงเหลือเพียงตัวคนเดียว เขาจะใจดำทิ้งนางให้โดดเดี่ยวได้อย่างไร…
“ข้าน้อยขออภัย นายหญิง”
บนหน้าของชิงหย่วนมีน้ำตาไหลเป็นสาย เอาหัวกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนเลือดอาบ ก็ยังไม่สามารถบรรยายความทุกข์ในใจของเขาได้
นัยน์ตาของน่าหลานเยียนเต็มไปด้วยความเย็นชา “เจ้าจะไม่เสียใจแน่นะ”
“ข้าน้อย…ไม่เสียใจ!” ชิงหย่วนเงยหน้าขึ้น หัวของเขาแดงฉานไปด้วยเลือด ใบหน้าแสดงถึงความมุ่งมั่นและเจ็บปวด หากให้เลือกระหว่างจวนเฟิงอวิ๋นกับจื่อเยียน ท้ายที่สุด…เขาก็เลือกจื่อเยียน
“แม้ต้องละทิ้งจวนเฟิงอวิ๋นของข้า ก็จะไม่ทอดทิ้งนางอย่างนั้นหรือ” น่าหลายเยียนยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเหมือนกับพระจันทร์ที่สุกสกาว แววตาเหมือนดวงดาวระยิบระยับ
“ขอรับ!” คำพูดสุดท้ายนี้เหมือนใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีของชิงหย่วน สีหน้าเขาขาวซีดราวกับกระดาษ ขบฟันแน่น
“ชิงหย่วน เจ้าลุ่มหลงในความรักเช่นนี้ ข้าก็ชื่นชมเจ้า ข้าขอให้เจ้า…ไม่เสียใจในภายหลัง”
ชิงหย่วนนั้นเป็นคนบูชาความรัก น่าเสียดายที่เขามอบให้ผิดคน คนที่มีความสัมพันธ์กับจื่อเยียนอยู่ น่าหลานเยียนไม่มีทางปล่อยให้อยู่ในจวนเฟิงอวิ๋น
ผู้หญิงอย่างจื่อเยียนนั้นเพียงอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ ดูแผนการณ์ของนางออกหมด มีเพียงหมากในกระดานอย่างชิงหย่วนที่มองไม่เห็
