นด้านที่แท้จริงของนาง
ดังนั้นนางจะช่วยให้เขาสมหวัง ถือเป็นมิตรภาพสุดท้ายที่จะมอบให้หลังจากนั้น ชิงหย่วนกับจวนเฟิงอวิ๋น…ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก
“เสด็จแม่” เฟิงหรูชิงก้าวออกมาอย่างยิ้มแย้ม “หากท่านพูดจบแล้วล่ะก็ ต่อไปก็ตาข้าแล้ว”
น่าหลานเยียนงุนงงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นางเดินถอยหลังไปสองก้าว ดวงตางามมองไปที่เฟิงหรูชิงอย่างสงสัย
“เจ้าจะทำอะไร”
จื่อเยียนมองไปที่เฟิงหรูชิงที่ขยับมาใกล้ตนเอง สีหน้าไม่สู้ดี กัดฟันกรอดด้วยความโกรธถาม
เฟิงหรูชิงหัวเราะเบาๆ “ไม่มีอะไร แค่อยากจะพิสูจน์เจ้าสักหน่อย เจ้าชอบเขาจริงหรือ”
หากไม่ได้เกิดเรื่องราวในวันนี้ขึ้นมาละก็ หลังจากจื่อเยียนได้รู้ฐานะของน่าหลานเยียนแล้ว นางคงจะเอาเรื่องถอนหมั้นไปโยนให้เป็นความผิดเสด็จพ่อแน่ๆ
แต่จื่อเยียนไม่ได้โง่พอทีจะคิดว่าหลังจากเกิดเรื่องราวมากมาย น่าหลานจิ้งอาจจะยังเลือกนางอยู่ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเฟิงหรูชิง สายตาของนางจึงหนักแน่นไม่ไหวหวั่น
“อย่างที่ข้าเคยพูดไว้ ข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่โลภในอำนาจ ข้าชอบเขาไม่ใช่เพราะฐานะของเขาในจวนเฟิงอวิ๋น แต่เพราะเขาคือชิงหย่วน…หากวันใดเขาไม่ใช่คนของจวนเฟิงอวิ๋นอีกต่อไป ต่อให้ข้าไปตกระกำลำบากกับเขา ข้าก็เต็มใจ”
แม้ชิงหย่วนจะไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋นแล้ว แต่พลังของเขายังคงแข็งแกร่งเช่นเดิม ภายในมหาทวีปนั้นนางไม่ต้องกลัวว่าจะอดตาย
“อ้อ” เฟิงหรูชิงเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “เขาเคยร
