ยู่ในใจ
ข้าขอโทษ จื่อเยียน…
เจ้าสำคัญมากสำหรับข้า ข้าไม่อยากทิ้งเจ้าไป แต่จวนเฟิงอวิ๋นสำหรับข้าแล้ว เปรียบเสมือนบ้าน ที่ข้าไม่อาจสูญเสียได้
“ชิงหย่วน ข้าไม่ผิด เห็นกันอยู่ว่าพวกเขาลงมือก่อน ทำไมข้าจะต้องขอโทษ” จื่อเยียนยิ้มจางๆ สายตามองไปที่น่าหลานเยียน “แคว้นหลิวอวิ๋นของท่าน ทำลายแคว้นหลงอ้าวของหม่อมฉันก่อน หม่อมฉันยังไม่เคยผูกใจเจ็บกับพวกท่าน หม่อมฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ทำผิดอะไร เฟิงหรูชิงเหยียดหยามหม่อมฉันก่อน ยังต้องให้หม่อมฉันกล่าวขอโทษอย่างนั้นหรือ”
ต่อให้ไม่มีน่าหลานเยียน เรื่องนี้ก็ยังเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสจวนเฟิงอวิ๋น
อีกทั้ง จวนเฟิงอวิ๋นแห่งนี้ เป็นของคุณหนูใหญ่ถังอวี้!
ถังอวี้คือนายหญิงตัวจริงของจวนเฟิงอวิ๋น!
ดังนั้น นางไม่จำเป็นจะต้องขอโทษ!
จื่อเยียนเหลือบตาขึ้น ยิ้มอย่างน่าหดหู่
แววตาของนางเต็มไปด้วยความทะนงและหยิ่งในศักดิ์ศรี จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีก
ชิงหย่วนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก เขาแข็งทื่อไปทั่วร่าง เข่าทรุดลงไปที่พื้น คุกเข่าที่เบื้องหน้าของน่าหลานเยียน
“ได้โปรดท่านยกโทษให้ด้วย จื่อเยียนนั้นเป็นเด็กและโง่เขลา นางยังไม่ประสีประสา เลยทำให้…” เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือ “ความจริง นางไม่ใช่คนจิตใจไม่ดี”
จื่อเยียนนั้นยังไม่รู้ความ
และเขาไม่สามารถบอกฐานะของนายหญิงได้
เพียงแค่นางมีนิสัยแบบนี้ หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เกรงว่าด้วยนิสัยของนาง หากได้รู้ฐานะของนายหญิง จะยิ่งไม่มีทา
