ม่ให้นางแต่งงานกับท่านพี่”
ผู้คนทั้งหลายต่างคิดว่าเสด็จแม่สิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว แต่เดิมที่แคว้นหลงอ้าวไม่มีความคิดจะถอนหมั้น จู่ๆ ก็กลับมาขอถอนหมั้นแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง
เมื่อก่อนเฟิงหรูชิงไม่เข้าใจ มาตอนนี้ได้เห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังหรงเยียนจึงกระจ่างขึ้นมาทันที
น่าหลานเยียนแววตาสลดเล็กน้อย “สมัยก่อน ข้ากับแม่ของจื่อเยียนต่างรู้จักกันมานาน นางกับข้าเคยพบกันที่แคว้นหลิวอวิ๋น ตอนนั้นจิ้งเอ๋อร์ก็อยู่ด้วย ข้าเห็นจิ้งเอ๋อร์ดูเป็นห่วงเป็นใยเด็กที่อยู่ในท้องของนาง ข้าเลยคิดจะหมั้นหมายพวกเขาไว้ด้วยกัน”
นางถอนหายใจแล้วพูดต่อไปว่า
“แต่เรื่องความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ข้าเคยพูดไว้ ถ้าหากเขาทั้งสองไม่อาจผูกสมัครรักใคร่กันได้จริงๆ ก็บอกเลิกการหมั้นหมายนี้ได้ นี่เป็นเพียงการตกลงกันส่วนตัวระหว่างข้ากับแม่ของนาง ใครเลยจะรู้ว่าแคว้นหลงอ้าวจะทำเรื่องแบบนี้ได้ลง เพื่อให้ข้าหายโกรธ ฮ่องเต้เสนอว่าจะให้พระธิดาของเขาแต่งงานผูกสัมพันธ์กับแคว้นเรา ข้าก็เลยเลือกจื่อเยียน”
แต่สุดท้ายแล้ว…พวกเขาก็ไม่ได้แต่งงานกัน
ช่างเถอะ ความรักไม่อาจบังคับใจได้ นางไม่ใช่คนที่ชอบทำให้ใครต้องลำบากใจ ขอเพียงสิ่งใดที่ดีกับจื่อเยียน นางก็สนับสนุนทั้งนั้น
ในขณะที่น่าหลานเยียนเงยหน้าขึ้น ได้เห็นชิงหย่วนเดินเข้ามาหา
จื่อเยียนลงมาจากหลังหมาป่าสีดำแล้วเดินตามชิงหย่วนอยู่ข้างๆ
“น่าหลานฮองเฮา ที่แท้ท่านยังมีชีวิตอยู่” จื่อเยียนไ
