พียงพอ ผ่านมาหลายปีนางจึงผอมโซเช่นนี้
เดิมทีเฝิงชิงอยากจะสบถด่าออกมา แต่เมื่อได้เห็นน่าหลานเยียน กลับพูดอะไรไม่ออกเหมือนจุกอยู่ที่คอ
ความหวาดกลัวและความสับสนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถทนได้ กรีดร้องเสียงแหลมออกมา ร่ำไห้อย่างน่าเวทนา
“ผีหลอก!”
น่าหลานฮองเฮา!
ทำไมน่าหลานฮองเฮาถึงลุกขึ้นมาจากสุสานได้
เพราะสี่แคว้นพร้อมใจกันตีแคว้นหลิวอวิ๋น จึงทำให้นางต้องลุกออกมาจากโลงอย่างนั้นหรือ
นางลุกออกมาจากสุสานเพื่อล้างแค้นพวกเขา!
เฝิงชิงกลัวจนจะร้องไห้
ไม่รู้ว่าน่าหลานเยียนในเวลานั้นได้สร้างปมในใจคนทั้งสี่แคว้นไว้มากน้อยเพียงไหน! เพียงแค่เห็นนางปรากฏตัวก็ทำให้สั่นไปทั้งร่าง รีบหาที่หลบซ่อนและไม่กล้าออกมาอีก!
ต่างไปจากคนอื่นที่กำลังตกใจ ขณะที่จื่อเยียนค่อยๆ หันหน้านั้นก็มองไปเห็นสายตาของชิงหย่วนที่ทั้งตื่นเต้นและดีใจ จิตใจของนางหดหู่ กำมือแน่น
ผู้หญิงคนนี้…เป็นอะไรกับชิงหย่วนกันนะ
ไม่ ชิงหย่วนเป็นของนาง นางจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งไป!
ฝีเท้าของชิงหย่วนสั่นเล็กน้อย จากที่เขากำลังจะเดินก้าวไปหาน่าหลานเยียน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของนางนั้น เขาก็หยุดชะงักทันที
“ท่านพ่อ ท่านพี่ เสี่ยวจิ้งเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว…”
สายตาของน่าหลานเยียนมองผ่านคนนับไม่ถ้วนเพื่อจับจ้องไปยังเหล่าคนที่นางรัก
ในสายตาของนาง มองเห็นเพียงคนสกุลน่าหลาน ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เห็นชิงหย่วนที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ไกลเลยแม้แต่น้
