ตอนที่ 505 ขอคารวะเหล่านักรบชายแดน (5)
ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ การที่สองแคว้นสู้รบกัน ฆ่าแม่ทัพของฝ่ายศัตรูได้ก็เพียงพอแล้ว การเหยียดหยามผู้อื่นเช่นนี้…มันใช้ได้ที่ไหน
“ชิงหย่วน!”
จื่อเยียนเห็นชิงหย่วนกำลังจะมุ่งไปข้างหน้า นางจึงรีบดึงแขนเขาเอาไว้ นางใจเต้นตุบตับ
น่าหลานฉางเฉียนกับน่าหลานจิ้ง…
พวกเขามาที่ด่านชายแดนแล้วหรือนี่
ดูสภาพแล้ว ต้องไม่รอดแน่นอน!
เมื่อนึกถึงสิ่งที่แคว้นหลิวอวิ๋นทำกับแคว้นหลงอ้าว บัดนี้ได้เห็นน่าหลานฉางเฉียนถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า นางรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก เป็นความสุขจากการที่เหมือนได้เอาคืน
“ชิงหย่วน คนคนนั้น…คืออดีตคู่หมั้นของข้า”
ชิงหย่วนหยุดนิ่งอยู่กับที่
เขารู้ว่าจื่อเยียนเคยมีคู่หมั้นชื่อน่าหลานจิ้ง แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็จบกันไป
คนคนนั้น…คือน่าหลานจิ้งหรือ
จื่อเยียนก้มหน้า แววตาของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ตอนนั้น เสด็จพ่อจะให้ข้าแต่งงานกับน่าหลานจิ้ง ข้าไม่ได้ชอบเขา ใครจะรู้ว่าน่าหลานจิ้งจะมาคอยเอาอกเอาใจข้าถึงแคว้นหลงอ้าว…ต่อมา เขากับนางกำนัลของข้าคนนั้นชอบพอกัน ผู้หญิงคนที่เจ้าได้เจอคราวก่อนน่ะ”
ชิงหย่วนอึ้ง ในหัวของเขามีภาพของนางกำนัลที่มีผ้าคลุมหน้า ไม่รู้ทำไม ในขณะที่เขาย้อนนึกถึงนางกำนัลคนนั้น เขาต้องรู้สึกแปลกๆ
แต่ความรู้สึกนั้น ไม่นานก็หายไป
“อย่างไรต่อหรือ” ชิงหย่วนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม
จื่อเยียนยิ้ม “ข้าไม่เคยคิดแย่งคนรักมาจากใคร ด้วยเหตุน
