่าเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม น่าหลานฉางเฉียนให้แขนยันพื้น เขาพยายามออกแรงที่มีทั้งหมด เสียงดังฟึบ เขาลุกขึ้นยืน ในขณะที่ตัวเฝิงชิงต้องถอยไปข้างหลัง
เขายืนเซ แต่ยังคงมุ่งมั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่น รอยยิ้มของเขาดูเย้ยหยัน
“เฝิงชิง ข้าเป็นขุนศึกของตระกูลน่าหลาน ข้าไม่มีทางยอมแพ้หรอก!”
น่าคือจิตวิญญาณของคนสกุลน่าหลาน!
เขาค่อยๆ หลับตาลง ผ่านไปสักครู่ก็ลืมตาขึ้น
“ขุนศึกตระกูลน่าหลานทุกคน ข้างหลังของพวกเราคือดินแดนที่เราต้องรักษาไว้! แถมยังมีพวกชาวบ้านที่ไม่อาจต่อสู้ หากปล่อยให้คนพวกนี้บุกเข้าไปในดินแดนของเราได้ บ้านเมืองจะนองเลือด ผู้คนล้มตายมากมายนับไม่ถ้วน!”
“ทหารตระกูลน่าหลานทุกคนจงฟังคำสั่งของข้า จงรวมตัวกันระเบิดพลีชีพ ต่อให้วิญญาณของพวกเราไม่เหลืออยู่ แต่กายของเราจะคงอยู่ตลอดกาล เลือดเนื้อของเราจะเป็นดั่งปราการเมืองป้องกันผู้รุกรานพวกนี้!”
“พวกเราขอสาบานด้วยชีวิตว่าจะรักษาด่านชายแดนนี้ไว้ให้ได้!”
…
ชิงหย่วนหยุดเดิน เขาหันหลังกลับไป ภาพที่เห็นคือสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวของคนทั้งหลาย ประทับเข้าไปในภาพความทรงจำของเขา หากจวนเฟิงอวิ๋นมีภัย เขาและเพื่อนผู้พิทักษ์คนอื่นๆ จะปกป้องผู้อาวุโสไว้โดยไม่คำนึงถึงชีวิต แต่ถ้าจะให้เขาปกป้องศิษย์ทั่วไปสักคนหนึ่ง เขาคงไม่เสียสละเช่นนี้ แต่แม่ทัพตระกูลน่าหลานคนนั้น…กลับเสียสละโดยไม่เสียดายชีวิต เพียงเพื่อชาวบ้านธรรมดาๆ!
เมื่อวิญญาณแตกทำลายเพราะการระเบิดพลีชีพ
