หล่านี้คือคนที่แต่ก่อนกู้เจิ้นหยางส่งมาทำลายสกุลถัง แต่เพราะว่าความไวของหนานเสียน จึงมาถึงเมืองเยว่ก่อนพวกเขา คนพวกนี้มาสายเกิน
แต่ว่า…
มีหนานเสียนอยู่ คนเหล่านี้ก็ไม่มีทางช่วยกู้เจิ้นหยางได้ ทำได้แค่มองดูเขาจูงกู้เจิ้นหยางไปด้วยความไม่เต็มใจ
กู้เจิ้นหยางเดินอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องดูหรงเยียนที่เดินอยู่ข้างหน้าแบบไม่กะพริบตา เพื่อจดจำภาพนางไว้ เขากลัวว่า…ต่อไปจะไม่มีโอกาสได้พบนางอีก…
“หรงเยียน ชาตินี้ ข้าได้พบเจอเจ้าอีกครั้งก็เพียงพอแล้ว”
ไม่เสียใจอีกต่อไป
กู้เจิ้นหยางนึกถึงภาพความทรงจำวันนั้นขึ้นมา หรงเยียนนำทหารไปยังแคว้นหลงอ้าว บังคับให้จักรพรรดิแห่งแคว้นหลงอ้าวส่งตัวองค์ชายใหญ่ที่สังหารประชาชนตามอำเภอใจออกมาให้นาง
ในตอนนั้นนางช่างสง่างามและน่าเกรงขาม
นางไม่รู้เลยว่าเขายืนมองเหตุการณ์อยู่ท่ามกลางฝูงชน
แต่เขา…กลับนำภาพนางที่ดูงามสง่าสลักไว้กลางใจ วนเวียนอยู่ในนั้นชั่วชีวิตไม่มีทางออกมาได้
หากชาติหน้ามีจริง…
ข้าจะไม่เห็นชีวิตผู้คนเป็นผักปลา
ข้าจะไม่บีบบังคับเจ้าด้วยการทำร้ายคนที่เจ้ารัก
และข้าจะไม่ขอใช้กำลังบีบบังคับพาตัวเจ้าไป
หากข้าแข่งขันกับเฟิงเทียนอวี้อย่างยุติธรรม เจ้าจะเลือกข้าหรือไม่
ไม่มีใครตอบเขาได้
แม้แต่ลมก็ยังสงบเงียบ มันพัดผ่านเส้นผมของเขาไป แต่ไม่อาจปัดเป่าความทุกข์ในใจของเขาได้…
…
สนามรบ
อาทิตย์ยามอัสดงงดงาม
เลือดแดงฉานไปทั่วแผ่นดิน เหล่าทหารล้มตายจมกองเลือด กองสู
