งราวกับภูเขา
สงคราม คลุ้งกลิ่นคาวเลือดอำมหิตมาแต่ไหนแต่ไร ไม่มีใครชอบสงคราม
แต่เหล่านักรบชายแดนนั้น ยอมละทิ้งเวลาที่จะได้อยู่กับครอบครัว สละชีวิตที่แสนสงบและสุขสบาย เพื่อมาปกป้องชายแดนแห่งนี้
เพื่อจะได้ปกป้องบ้านเมืองและราษฎร
ผู้มีฌานแก่กล้าจากแคว้นต่างๆ สามารถเข้าเมืองได้โดยไม่ต้องผ่านชายแดน ดังนั้นแคว้น
หลิวอวิ๋นจึงตกอยู่ในอันตราย
แต่กองกำลังศัตรูนั้นไม่สามารถบุกเข้าเมืองตามอำเภอใจได้ จึงจำเป็นต้องผ่านชายแดน
ดังนั้น พวกเขาจึงจำเป็นต้องสู้ตายเพื่อขัดขวางคนเหล่านั้น
…………………
ตอนที่ 502 ขอคารวะเหล่านักรบชายแดน (2)
“ท่านพ่อ นี่มันก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว”
น่าหลานจิ้งฟันกระบี่ไปที่หัวของศัตรู เลือดกระเด็นใส่ใบหน้าที่สง่างามของเขา แววตาของเขามุ่งหมายจะเอาชีวิต “นี่ก็ครึ่งเดือนแล้ว หากยังสงครามยังยืดเยื้ออีกละก็พวกเราจะไม่มีเสบียงแล้ว ไม่ใช่แค่จะฆ่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้ แต่ยังจะหมดแรงในสนามรบอีกด้วย”
ใบหน้าด้านซ้ายของน่าหลานฉางเฉียนไม่สง่างามเช่นเดิม
แผลฉกรรจ์เป็นรอยบากยาวตั้งแต่มุมปากไปจนถึงหางตา
เลือดนั้นแห้งไปนานแล้ว เหลือเพียงร่องรอยสีน้ำตาล กระบี่ของเขาคร่าชีวิตคนไปแล้วนับไม่ถ้วน แม้แต่รูปร่างของกระบี่เองนั้นก็ไม่เหลือเค้าโครงเดิม
“จิ้งเอ๋อร์ เจ้ายังจำกฎทหารของสกุลน่าหลานได้หรือไม่” น่าหลานฉางเฉียนใช้กระบี่แทงลงไปที่อกของศัตรู
สายตาของเขามองผ่านเหล่านักรบทั้งหลายที่กำลังต่อสู้ไปหยุดอยู่ที่
