แม่ทัพของฝ่ายศัตรู สีหน้าของน่าหลานจิ้งเย็นยะเยือกราวภูเขาน้ำแข็ง ที่สุดแล้วเขาก็แสดงสีหน้า เขาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ น้ำเสียงมีพลัง
“คนสกุลน่าหลาน ยอมตายในสนามรบ แต่จะไม่ยอมตกเป็นเชลยของศัตรู!”
หลังจากปีที่ผู้เฒ่าเว่ยถูกจับกุมตัวไป น่าหลานหูจึงตั้งกฎทหารขึ้นมา
ยอมตายในสนามรบ แต่จะไม่ยอมแพ้!
ยอมตายในสนามรบ แต่จะไม่ให้โอกาสศัตรูจับทั้งเป็น!
เพราะหากตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูแล้ว นั่นยิ่งกว่าตายทั้งเป็น แทนที่จะทนความทุกข์ระทมและความอับอายขายขี้หน้า อย่างนั้น…ตายเสียยังจะดีกว่า!
“ฮ่าๆ ๆ ๆ!” พลังของน่าหลานฉางเฉียนสูญเสียไปพอสมควร เขาแทงกระบี่ลงพื้นดินอย่างแรง ถึงพยุงร่างกายไว้ได้ ใบหน้าที่มีรอยแผลหัวเราะลั่นออกมา
“ขุนศึกสกุลน่าหลานทั้งหมดฟังทางนี้! ครั้งนี้พวกเราหมดหนทางมีชีวิตรอดกลับไป!”
น้ำตาของเขาไหลลงมา ใบหน้าแฝงไปด้วยความทุกข์ระทม
“ข้ารู้ ว่าพวกเจ้าอยากกลับบ้าน แต่พวกเจ้าทำเพื่อปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋นมาตลอดสิบปีไม่เคยเปลี่ยน! สิบปีที่ผ่านมานี้ พวกเจ้าสกัดกั้นการโจมตีมาไม่รู้กี่ครั้ง ต่อต้านศัตรูมานับไม่ถ้วน!”
เขาชักกระบี่และพุ่งเข้ากลางฝูงศัตรูอีกครั้ง ต่อสู้อย่างดุเดือด
ทุกครั้งที่เขาฟันกระบี่ลง เมื่อนั้นก็จะมีคนล้มลงบนพื้น
“แต่ตอนนี้ บางที พวกเราอาจจะตายกันทั้งหมดที่นี่!” เสียงของเขาสั่น แต่น้ำเสียงไม่มีความอ่อนแอเลย มันฟังดูฮึกเหิม “แต่ว่าไม่เป็นไร เมื่อพ่อเห็นข้าไม่ได้กลับบ้านมานาน จะ
