เมื่อถังซื่อได้สติจึงรีบวิ่งไปหาถังอวี้ กระชากเสื้อของนางอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนด้วยความโมโห “เจ้าบอกข้ามา วันนั้นเจ้าไม่ได้ส่งหญ้าวิเศษระดับห้าไปให้จวนเฟิงอวิ๋นมันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ จริงหรือไม่จริง”
หากไม่มีถังอวี้ วันนั้น สกุลถังคงไม่ลังเลที่จะเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาให้ถังอิ่น
เพราะสกุลถังนั้นโลภเกินไป ทั้งอยากจะดองญาติกับสกุลมู่แห่งจวนเทียนเสิน แล้วก็ยังอยากได้ยาวิเศษจากจวนเฟิงอวิ๋นเพิ่ม และพวกเขาก็คิดมาตลอดว่า คนนอกที่อยู่ในใจของถังอิ่นก็เทียบไม่ได้กับคนสกุลถัง
แต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่าถังอิ่นจะเลือกเฟิงหรูชิง
แล้วที่ยิ่งคิดไม่ถึงไปกว่านั้นคือ…ถังอวี้ไม่ได้ต้องการหญ้าวิเศษระดับห้าเลยสักนิด!
มุมปากของถังอวี้แสยะยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ถังอวี้ เจ้าทำร้ายสกุลถัง เจ้าทำร้ายสกุลถัง!” ถังซื่อน้ำตาไหลอาบแก้ม
ทั้งชีวิตของเขา ทุกการตัดสินใจก็ทำเพื่อสกุลถังทั้งหมด
ทำไมพออายุปูนนี้ กลับต้องมาเจอเรื่องราวเช่นนี้ด้วย
เขาผิดไปแล้ว เขาผิดไปแล้ว!
เพื่อถังอวี้และสกุลถัง เขาไม่เพียงแต่ยอมผิดใจกับจวนเฟิงอวิ๋น แต่ยังผิดใจกับคุณชายหนานเสียนด้วย…
ไม่เห็นหรือว่าขนาดลูกศิษย์พรรคเภสัชเทพ ยังถูกจูงมาเหมือนหมา อย่างนั้นแล้วสกุลถังในสายตาของคุณชายหนานเสียน จะกลายเป็นตัวอะไรกัน
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา! ต่อให้เขาตายก็ยังไม่สามารถทำให้สกุลถังกลับมาสมบูรณ์ได้!
ถังลั่วค่อยๆ ลุกจากพื้น
ดวงตาของเขามองไปยังน่าหลานเยี
