ใดนางงดงามราวกับนางมารยั่วสวาท ทำให้ผู้คนที่พบเห็นแทบลืมหายใจ ชายที่อยู่ข้างกายนางนั้นสง่างามราวกับเทพบุตร ดูเย็นชาไม่สนใจอะไร
ใช่แล้ว ผู้ชายคนนี้ทำให้คนรู้สึกเหมือนเขาเป็นเทพบุตรจำแลง ไม่เกลือกกลั้วด้วยฝุ่นโลกีย์
แต่…ความงามที่เสมอกันเช่นนี้ เมื่อเดินมาพร้อมกับหญิงสาวนั้น ช่างเหมาะสมกันเหมือนกับกิ่งทองใบหยก
เฟิงเทียนอวี้และถังอิ่นข่มความอัดอั้นไว้
แต่ก่อนในสายตาของเฟิงหรูชิงยังมีพวกเขา
ตั้งแต่หนานเสียนปรากฏตัวมา พวกเขาก็กลายเป็นส่วนเกิน ไม่แม้แต่จะชายตามอง…
“ท่านแม่ พวกเราจะต้องเปิดศึกอีกแล้วใช่หรือไม่” ชิงหานตื่นเต้นจนแก้มแดงระเรื่อ
“คราวนี้ชิงหานจะเชื่อฟังไม่กัดคนอีก จะปล่อยให้เจ้าหมากัดแทนดีหรือไม่”
น่าหลานเยียนลืมหายใจ แต่ก่อนนางเป็นห่วงเฟิงหรูชิงจนเกินไป จนลืมคำที่ชิงหานกับฝูเฉินเรียกลูกสาวนางไป
สิ่งที่ได้ยินตอนนี้…ทำไมมันช่าง…ไม่รื่นหูนัก
ลูกสาวแต่งงานแล้วหรือ อายุนางยังน้อยอยู่ เหตุใดจึงแต่งงานเสียแล้วล่ะ
ไม่ได้ นางไม่ยอม นางต้องชิงตัวลูกสาวกลับมาเลี้ยงเองสักสองสามปีค่อยว่ากัน นางยังไม่ได้มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ลูก จะให้นางแต่งงานได้อย่างไร
“เจ้า…” ถังลั่วมองไปยังกู้เจิ้นหยางที่ถูกวางบทบาทให้เป็นหมายักษ์
“เจ้า…คือคนจากพรรคเภสัชเทพใช่หรือไม่”
กู้เจิ้นหยาง “…” เจ้าโง่นี่ รู้ฐานะของเขาแล้วยังจำเป็นต้องพูดออกมาด้วยหรือ ต่อไปพรรคเภสัชจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ผู้คนเสียงดังโหวกเหวก ล
