ิงอวิ๋นติดตามมาด้วย นางโยนตัวถังอวี้ที่ถูกอัดจนสภาพเจียนตายลงบนพื้น
เมื่อได้ยินเสียงดัง ไม่เพียงแค่บรรดาสัตว์วิเศษเท่านั้น กลุ่มคนที่อยู่ในบ้านสกุลถังต่างวิ่งกรูกันมา
ทันใดนั้น ใบหน้าที่ดูคุ้นเคยก็ปรากฏต่อสายตาคนทั้งหลาย
น่าหลานเยียนยังคงผอมเพรียวเช่นเดิม เป็นเพราะพิษของดอกจื่อยวนถูกถอนไปแล้ว นางจึงอาการดีขึ้นมาก
สายตาของถังลั่วเมื่อมองไปเห็นหรงเยียนแล้ว ก็ไม่อาจละสายตาไปได้อีกเลย
เหมือนเวลาถูกหยุดเอาไว้ ในดวงตาของเขามีเพียงคนในชุดสีเหลืองอ่อน
“เยียนเอ๋อร์…” เขาเสียงแหบเครือ และไม่อาจละสายตาออกจากใบหน้าของหญิงผู้นั้นได้
เขากลัวว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นนางอีกแล้ว!
“ท่านพ่อ!” ถังอวี้เงยหน้าขึ้น สายตานางจับจ้องไปที่ถังอวี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนคนจะขาดใจตาย “ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย ข้าถูกพวกเขาทรมานจนจะตายอยู่แล้ว!”
คนพวกนี้ไม่คู่ควรที่จะเรียกว่ามนุษย์!
พวกเขาทำร้ายนางจนกระดูกหักไปทั้งตัว แล้วรักษามันกลับมาใหม่ เสร็จแล้วก็ทุบตีจนนางกระดูกหักอีกครั้ง
แต่ละครั้ง นางเจ็บปวดทรมานเกินกว่าคนจะรับไหว
นางคิดว่าตายไปเสียยังดีกว่ามาทนถูกทรมานครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้!
ถังลั่วไม่มองถัวอวี้เลยแม้แต่น้อย เขามองดูน่าหลานเยียนตาไม่กะพริบ
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
พิษของดอกจื่อยวนไม่มียาใดรักษาได้!
ในเมื่อเยียนเอ๋อร์ไม่เป็นอะไรมาก นั่นแสดงว่า…นางไม่ได้ถูกพิษ?
“ข้าไม่เป็นอะไร” น่าหลานเยียนหน้า
