ตอนที่ 487 หนานเสียน นั่นใช่เจ้าหรือไม่ (1)
ฝูเฉินกุมมือน้อยๆ ของชิงหาน “ชิงหาน มีท่านพ่ออยู่ บางทีท่านพ่ออาจจะหาทางช่วยท่านแม่ได้ พวกเราพาเจ้าหมายักษ์ออกไปเดินเล่นกันดีหรือไม่ เจ้าชอบหมาไม่ใช่หรือ”
แม้หนานเสียนจะไม่สามารถรักษานางได้ ถ้าช่วยแบ่งเบาความเจ็บปวดได้ก็ยังดี
ชิงหานมองไปยังกู้เจิ้นหยางที่ถูกโซ่ล่ามสุนัขล่ามเอาไว้ ดวงตาโตเป็นประกาย “เอาสิ”
กู้เจิ้นหยาง “…”
เขาคือใคร
เขาอยู่ไหน
เขากำลังทำอะไรอยู่
ชิงหานเดินไปข้างๆ กู้เจิ้นหยาง มือน้อยดึงโซ่ล่ามสุนัขอย่างสุดแรง ขณะเดียวกันนั้นกู้เจิ้นหยางก็รู้สึกหายใจลำบาก โซ่รัดคอแน่นจนใบหน้าเขาแดงก่ำ
ตอนที่อยู่กับหนานเสียน เขาไม่กล้าใช้พลังวิเศษ แต่ตอนนี้หนานเสียนกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับ
เฟิงหรูชิง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจใช้พลังวิเศษปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการ
ใครเล่าจะรู้ว่า…
ทันทีที่ขยับตัว ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“หนานเสียน เจ้าทำอะไรไว้กับข้า”
กู้เจิ้นหยางน้ำเสียงลนลาน ทำไมพลังวิเศษของเขา…ถึงได้หายไป
เสียงร้องของเขานั้นหนานเสียนไม่ได้ยินแม้แต่น้อย ในสายตาของหนานเสียนตอนนี้มีเพียงร่างของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง
ประตูปิดเสียงดังปัง กลืนเสียงที่ตื่นตระหนกของกู้เจิ้นหยางให้หายไป
…
ณ เวลานี้ ทั่วทั้งร่างของเฟิงหรูชิง รู้สึกเพียงอย่างเดียวคือเจ็บ!
ความเจ็บปวดนั้นแสนทรมานเหมือนกับการตายทั้งเป็น
ร่างกายของนางม้วนขด ใบหน้าซีดเซียวเต็มไป
