ตอนที่ 485 ความปวดใจของพวกเขา (7)
สีหน้าเย็นชาของหรงเยียน แววตาทะนงตน
“ถังอวี้ ไม่ว่าลูกสาวข้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เจ้า…อย่าหวังว่าจะได้ตายง่ายๆ !”
เดิมทีหงส์ขาวจะมุ่งไปยังด้านหน้า แต่รอบตัวมันกลับปรากฏแสงสีขาวขึ้น
มันรู้ดี เวลาที่ถูกเรียกตัวกลับมาถึงแล้ว มันจำเป็นจะต้องจากที่แห่งนี้ไป
“นางหนู” หงส์ขาวกวาดสายตามองไป ก็พบเข้ากับถังอิ่น “เจ้าจำเอาไว้ รอหลังจากนางตาย ให้นำร่างของนางทิ้งไว้ให้ข้า คนตายภายในสามวัน วิญญาณยังไม่สามารถออกจากร่าง ข้าจะสะกดวิญญาณไว้ในร่างของนางให้ได้รับความทุกข์ทรมาน ไม่ได้ผุดได้เกิดตลอดกาล!”
“เจ้าจงจำไว้ให้ขึ้นใจ แล้วข้าจะกลับมา!”
ถังอิ่นมองด้วยสายตางุนงง สิ่งที่นางมองเห็นก็คือ ร่างของหงส์ขาวค่อยๆ กลายเป็นเพียงภาพเลือนรางและหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา
ในขณะเดียวกัน
บนเทือกเขาแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลโพ้น หงส์ขาวลืมตาขึ้น
ในตอนนี้ สิ่งที่มันเห็นก็คือใบหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายใดๆ
ซู่อีจ้องเขม็งไปยังหงส์ขาว “เจ้าฟื้นแล้วหรือ ได้พบกับนางหนูนั่นหรือไม่”
หงส์ขาวตาแดงก่ำ ร่ำไห้โฮ โผไปหาซู่อี ใช้ปีกโอบร่างหญิงข้างกายไว้ ร้องไห้อย่างน่าสังเวชราวกับถูกทารุณกรรมมา
“เกิดอะไรขึ้น” ซู่อีขมวดคิ้ว
นางหนูนั่นจุดไฟที่ขนนก ยิ่งเห็นได้ชัดว่าได้รับอันตราย หรือว่า…เกิดเรื่องขึ้นกับนาง
นางใจตกไปที่ตาตุ่ม หนานเสียนล่ะ ถ้าหนานเสียนอยู่ด้วย นางต้องไม่เป็นอะไรสิ
“ซู่อี ฮือๆ คนเหล่านั้
