นช่างใจไม้ไส้ระกำ หากไม่ใช่เพราะข้าไปได้ทันเวลา พ่อแม่ของเสี่ยวชิงเกือบจะถูกฆ่าตายแล้ว”
สภาพมันตอนนี้ดูเสียขวัญ ไม่มีเค้าเดิมของความหยิ่งผยองเมื่อครั้งเผชิญหน้ากับพวกถังอวี้แม้แต่น้อย มันดูอ่อนไหวคล้ายผู้หญิง ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
“ไม่เป็นอะไรก็ดี แล้วเจ้าร้องไห้ทำไม”
ซู่อีถอนใจหาย ขมวดคิ้วถาม
“แต่ว่า…” หงส์ขาวพูดอย่างกล้ำกลืน “มีตาเฒ่าหัวงูสกุลถังคนหนึ่งไปถูกตาต้องใจว่าที่แม่ยายของหนานเสียนเข้า เลยทำให้ครอบครัวพวกเขาแยกไปคนละทิศคนละทาง แถมยังทำให้นางโดนวางยาพิษอีก เสี่ยวชิงช่วยแม่ของนางจนลมปราณแตกซ่าน ไม่สามารถฝึกตบะได้อีก”
คำว่ากลายเป็นคนไม่เอาถ่านนั้น หงส์ขาวไม่อาจพูดออกมาได้
มันเห็นใจเฟิงหรูชิงและเข้าใจดีว่าทำไมหนานเสียนถึงชอบนาง
ซู่อีลุกพรวดขึ้นมา มองหงส์ขาวด้วยสายตาเย็นยะเยือก “เจ้ามัวทำอะไรอยู่ที่นั่น ทำไมนางถึงลมปราณแตกซ่านได้”
“…”
แน่นอนว่าซู่อีต้องการเพียงลูกชายและลูกสะใภ้ ไม่ได้แยแสหงส์ขาวอย่างมัน
หงส์ขาวน้อยใจ “ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ข้าไปถึงก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว นางต้องการช่วยแม่จึงฝืนเพิ่มระดับฌานตัวเองจนลมปราณแตกซ่าน ซู่อี ข้าจะบอกท่านไว้ พ่อตาแม่ยายของหนานเสียนนั้นรักมั่นไม่เสื่อมคลายจริงๆ หากจะให้แต่งงาน ก็ควรให้แต่งกับ…”
มันกำลังพูดอวยตัวเองสักหน่อย แต่ซู่อีนั้นเดินจากไปไกลแล้ว
“ซู่อี ท่านจะไปไหน” หงส์ขาวถามด้วยความงุนงง
ซู่อีไม่หยุดฝีเท้า ชายแขนเสื้อพัดพริ้ว
ท่าทางส
