อย่างบ้าคลั่ง แฝงไปด้วยการเยาะเย้ย
“ฮ่าๆๆ สวรรค์มีตา สวรรค์มีตาจริงๆ ด้วย! เฟิงหรูชิงนั้นกระทำแต่สิ่งชั่วร้าย! ปล้นของไปจากผู้คน แม้แต่สวรรค์ยังไม่ปล่อยนางไว้ หลังจากที่นางลมปราณแตกซ่าน ก็จะใช้พลังวิเศษไม่ได้อีกแล้ว ฮ่าๆๆ!”
หรงเยียนสายตาดุดัน ใช้มือหิ้วถังอวี้ให้ลุกขึ้นมา
นางบีบคอถังอวี้แน่น เล็บแหลมทิ่มลงไปจนจมเนื้อ
“ลูกสาวของข้าจะต้องได้สิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้! นางไม่สามารถฝึกตบะได้ก็ไม่เห็นเป็นไร ต่อไปจะใช้พลังวิเศษไม่ได้แล้วจะทำไม แค่มีหรงเยียนคนนี้อยู่ ไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายนางได้!”
“สิ่งที่นางต้องการ ข้าหามาให้นางได้หมด! คนที่นางไม่ชอบ ข้าช่วยนางกำจัดให้หมดสิ้น! นับจากวันนี้ไป ข้าจะเป็นมีดของนาง เป็นกระบี่ของนาง นางไม่จำเป็นจะต้องมีพลังใดๆ มีแค่แม่อย่างข้าก็เพียงพอแล้ว!”
ลูกสาวของนาง นางจะปกป้องเอง!
แม้ว่านางจะไม่มีพลัง ลมปราณแตกซ่าน แม่จะก็เป็นอาวุธให้นาง คอยปกป้องไปตลอดชีวิต!
ถังอวี้ไม่รู้ว่าเพราะแรงบีบหรือเพราะความริษยาจึงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า!
เดิมทีนางต้องการให้หรงเยียนมาเป็นแม่ของนาง! ไม่เพียงแค่เพราะว่าหรงเยียนมียาวิเศษอยู่ในมือ แต่แม้นางจะสูญเสียความทรงจำก็ยังคงรักและหวงแหนลูกสาว
ดังนั้นก่อนที่จะนางจะได้พบกับเฟิงหรูชิง นางก็เกลียดเฟิงหรูชิงเข้ากระดูกดำ!
และตอนนี้ คำพูดของหรงเยียน ดั่งมีดที่กรีดเข้ามากลางใจนาง ทำให้นางริษยาจนใบหน้าบูดเบี้ยว
เพราะอะไร…ทำไมหรงเยียนจึงไม่ใ
