ตอนที่ 479 ความปวดใจของพวกเขา (1)
เหลยอวิ๋นยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตู
กระทั่งหงส์ขาวมาอยู่เบื้องหน้าตนเมื่อไรเขายังไม่รับรู้เลย
สายตาเหม่อมองสตรีบนเตียง น้ำตาเอ่อล้นกระบอกตาด้วยนำพาความดีใจจนลิงโลดและความตื่นเต้น
ท่านเจ้าบ้านยังมีชีวิตอยู่!
นางยังมีชีวิตอยู่จริงๆ !
เหลยอวิ๋นน้ำตาไหล เขาจัดชายเสื้อ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น น้ำเสียงเคารพนบนอบดังขึ้น
“เหลยอวิ๋นผู้อาวุโสใหญ่จวนเฟิงอวิ๋น น้อมรับท่านเจ้าบ้าน!”
ทั่วทั้งเรือนตกอยู่ในความเงียบงัน
คำพูดของเหลยอวิ๋นดังอยู่ในอากาศคล้ายกับหินก้อนหนึ่งตกลงทะเลสาบเงียบสงบ นานแล้วก็ยังไม่สลายไป
อันที่จริงเวลานี้ไม่ต้องให้ใครพูดอะไรมากแล้ว
ภาพเหตุการณ์นี้ยังมีอะไรไม่เข้าใจกันอีกเล่า
เฟิงเทียนอวี้เดินเข้าไปในห้อง ไม่มีใครขวางเขาอีกแล้ว
แววตาของทั้งสองคนประสานกัน
ในแววตานั้นคือความรักล้ำลึกไม่ด้อยกว่าในกาลก่อน
ราวกับรอบกายไม่มีใครดำรงอยู่
“เทียนอวี้…”
บางทีอาจเป็นเพราะนางไม่ได้พูดจามาหลายวันแล้ว เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงนางแหบพร่าไปบ้าง นางยื่นมืออันสั่นเทาออกมาจับใบหน้าที่นางเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกคืนวัน
“เดิมทีข้าคิดปรากฏตัวต่อหน้าท่านอีกครั้งอย่างดงามที่สุด แต่คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ท่านเห็นข้าในสภาพน่าอนาถเช่นนี้”
เฟิงเทียนอวี้กอบกุมมือน่าหลานเยียนอย่างนุ่มนวล
ก่อนที่หงส์ขาวปรากฏตัว เขาได้รับบาดเจ็บไม่เบาเลย แต่ยามที่เห็นน่าหลานเยียน เขาก็ลืมทุกอย่างไปส
