ิ้น ในแววตาฉาบไปด้วยประกายความรัก หักใจละสายตาไปจากนางไม่ได้เลยสักน้อย
“ไม่เป็นไร ไม่ว่าเจ้าจะเป็นแบบไหนก็งดงามทั้งนั้น ไม่ว่าจะถูกความเจ็บปวดเคี่ยวกรำ หรือความงามสะพรั่งเริ่มเสื่อมโทรม ต่อให้มีสักวันหนึ่งที่ผมเจ้าเป็นสีขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยตีนกา ในใจข้าเจ้าก็ยังเป็นเหมือนครั้งแรกที่ได้พบกัน งดงามเป็นที่สุด”
น่าหลานเยียนปากสั่นน้อยๆ น้ำตาไหลอาบใบหน้า
“ชั่วชีวิตนี้ แต่งเป็นฮองเฮาให้ท่าน ออกรบไปทั่วเพื่อท่าน ปกป้องรักษาบ้านเมือง ข้าน่าหลานเยียนไม่เคยเสียใจมาก่อนเลย”
…
หงส์ขาวอยู่หน้าประตู มันมองเข้าไปด้านในเห็นสองคนที่สายตาเกี่ยวกระหวัดจับจ้องกัน นัยน์ตาสีฟ้ากลอกไปมา
อืม มันควรลากซู่อีมาด้วย ให้นางเห็นว่าความรักสมควรเป็นเช่นนี้
ไม่ใช่มีใครทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว แต่สองคนต้องเป็นเช่นนี้
เจ้าสารเลวนั่นไม่อาจทุ่มเทหัวจิตหัวใจให้ซู่อีได้ แต่มันทำได้!
มันชอบซู่อีมากกว่าเจ้าสารเลวนั่นตั้งมาก!
สายตาหงส์ขาวมิได้หยุดอยู่ที่สองสามีภรรยานานนัก มันเบี่ยงไปมองเฟิงหรูชิงด้านข้าง
งาม!
นี่คือความประทับใจแรกที่มันได้เห็นเฟิงหรูชิง
แต่ความงามของนาง มิได้มีพลังจู่โจมร้ายกาจ กลับทำให้คนรู้สึกสบาย ทั้งไม่แปลกเลยที่หนานเสียนจะชอบนางเช่นนี้
แน่นอนว่า หงส์ขาวไม่รู้ว่าครั้งแรกที่หนานเสียนได้พบเฟิงหรูชิงนั้น นางยังเป็นหญิงอ้วนโง่งมอยู่ด้วยซ้ำ!
“เสด็จพ่อ” เฟิงหรูชิงแตะมือเบาๆ ที่บ่าเฟิงเทียนอวี้ “ท่านได้รับบ
