มาให้หมด!”
สีหน้านางสงบนิ่งดั่งสายน้ำ แต่น้ำเสียงคล้ายกับค้อนทุบลงกลางใจคนอย่างแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีใครเอ่ยปากตัดบทนาง
ยิ่งไม่มีใครขวางนางเดินเข้าไปหาถังอวี้
ไม่ว่าจะเป็นคนของจวนเฟิงอวิ๋น กลุ่มผู้มีอิทธิพลของเมืองเยว่ สายตาต่างมองไปที่ถังอวี้
ถังอวี้ตัวสั่น มาถึงเวลานี้นางยังไม่อยากเชื่อว่า จิ้งจอกตาขาว[1] อย่างหรงเยียนยังมีชีวิตอยู่!
“เฟิงหรูชิง เจ้าพูดจากลับขาวเป็นดำให้น้อยหน่อย ตระกูลถังของข้าเลี้ยงดูนางสิบปี นางไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ ยังให้เจ้าทำเช่นนี้กับตระกูลถังข้าอีก เจ้าสองแม่ลูกมัน…”
โครม!
เฟิงหรูชิงถีบออกไป
ร่างของถังอวี้กระเด็นไปหลายหมี่ ในทันทีนางกระแทกลงพื้นกระอักเลือดออกมา กระดูกทั่วร่างแตกหลุด
ไม่ทันรอให้นางลุกขึ้น เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากพื้นดิน พัวถังอวี้จนกลายเป็นคนอ้วนสองร้อยชั่งในพริบตา ลากนางมาอยู่เบื้องหน้าเฟิงหรูชิง กระแทกนางกับพื้นอย่างจัง
ฝ่ามือถังอวี้อยู่บนพื้น คิดจะออกแรงดันตัวขึ้น รองเท้าคู่หนึ่งเหยียบมือนางอย่างจัง
“โอ้ย!!!” ความเจ็บปวดจับใจส่งมาจากปลายนิ้ว ถังอวี้เจ็บจนหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ
…………………………
[1] จิ้งจอกตาขาว หมายถึง คนที่ลืมบุญคุณคน
