ม่หยุด เดินคิดอยากหนีไปจากที่นี่
แต่เขาเข้าใจดี ต่อให้หนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว เขาก็หนีการตามล่าของจวนเฟิงอวิ๋นไม่พ้น
เพราะอะไร…เพราะอะไรเรื่องถึงเป็นเช่นนี้
ถังอวี้เคยบอกว่า เฟิงเทียนอวี้หลงใหลความงาม คิดครอบครองท่านเจ้าบ้าน ทั้งยังวางยาพิษนางด้วย
หากเป็นเช่นนี้ ไฉนเฟิงหรูชิงถึงเป็นลูกสาวหรงเยียนได้
ไม่เพียงแค่เหวินเฟิงเท่านั้น ยอมฝีมือคนอื่นๆ ของจวนเฟิงอวิ๋นต่างตะลึงงัน
ที่แท้…ไม่ใช่สองพ่อลูกเฟิงเทียนอวี้ฝืนใจท่านเจ้าบ้าน
แต่เดิมทีท่านเจ้าบ้านก็เป็นภรรยาเฟิงเทียนอวี้ เป็นแม่เฟิงหรูชิงอยู่แล้ว!
พวกเขาทำอะไรลงไปกันแน่
ฟังคำของถังอวี้ ทำร้ายลูกสาวแท้ๆ ของท่านเจ้าบ้าน!
สีหน้าทุกคนซีดขาวไม่น่ามอง ยืนอยู่นอกประตูด้วยอาการมือไม้แข่งขาอ่อนแรง ความห้าวหาญไม่หลงเหลืออยู่แล้ว
“สิบปีก่อน เสด็จแม่ข้าถูกคนทำร้าย” เฟิงหรูชิงสาวเท้าเข้าไปประชิดถังอวี้ “พ่อของเจ้าถังลั่ว ฉวยโอกาสยามคนบาดเจ็บ วางยาเสด็จแม่ข้า ทำให้นางสูญเสียความทรงจำ! ต่อมาพอนางความทรงจำฟื้นฟู พวกเจ้าก็เหิมเกริมทำร้ายนางอย่างโหดเหี้ยมอีก”
“สิบปี! เวลาสิบปีเต็มๆ พวกเจ้าขังนางไว้ในตระกูลถังสิบปี นางจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น! ส่วนเสด็จพ่อข้า คิดถึงนางสิบกว่าปี เจ็บปวดสิบกว่าปี ครอบครัวเราแยกจากกันเป็นเวลาสิบปีกว่าปี!”
“ไม่ว่าจะเป็นกู้เจิ้นหยางหรือตระกูลถังของพวกเจ้า สิ่งที่ติดค้างนาง ติดค้างครอบครัวพวกเรา ข้าจะทวงคืนกลับ
