สีหน้าถังอวี้เจ็บปวดจนบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด ทว่ายังไม่อาจปิดบังความสะใจของนางไว้ได้
“นางอยู่ในห้องนั้น ต่อให้ตายเฟิงหรูชิงก็ยังไม่คิดปล่อยนาง! ข้าเคารพนับถืออาจารย์มาก ไม่มีทางปล่อยให้คนทำกับอาจารย์เช่นนี้!”
ตอนนั้นที่หรงเยียนจากไป ก็เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว
ตอนนี้นางต้องตายแล้วอย่างแน่นอน!
คราวนี้พ่อลูกเฟิงหรูชิง ต่อให้โดดแม่น้ำฮวงโห ก็มิอาจล้างมลทินไปได้!
ฮ่าฮ่าฮ่า!
นางอยากระเบิดหัวเราะออกมา
ไม่รู้เพราะความเจ็บปวด หรือว่าไม่อยากให้ผู้อาวุโสใหญ่ล่วงรู้ความคิดของตน สุดท้ายนางก็มิได้หัวเราะออกมา เปลี่ยนเป็นเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
เหลยอวิ๋นสาวเท้าคิดจะเดินเข้าไปในห้อง
เฟิงเทียนอวี้ฟื้นตัวขึ้นบ้างแล้ว เห็นการเคลื่อนไหวของเหลยอวิ๋น ร่างกายไหววูบหนึ่งมาขวางตรงหน้าอีกฝ่าย
“ใครก็เข้าไปไม่ได้!”
เหลยอวิ๋นมุ่นคิ้ว “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีความสัมพันธ์ใดกับท่านเจ้าบ้าน ทั้งข้าก็จะไม่ฟังคำของถังอวี้ฝ่ายเดียว แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องพบนางให้ได้ ข้าจะพาตัวนางไป มอบการรักษาที่ดีที่สุดให้นาง”
เฟิงเทียนอวี้ยังไม่ขยับ “ชิงเอ๋อร์ต้องช่วยได้ ใครก็ห้ามรบกวนนาง!”
ในโลกใบนี้ คนที่ช่วยเยียนเอ๋อร์ได้มีแค่ชิงเอ๋อร์เท่านั้น หากชิงเอ๋อร์ยังช่วยไม่ได้ ก็ไม่มีใครทำได้อีก!
เหลยอวิ๋นร้อนใจ “ข้าไม่อยากลงมือ เจ้ารีบถอยไป! ข้าจะพาตัวท่านเจ้าบ้านไปด้วย!”
เฟิงเทียนอวี้ยังนิ่งประหนึ่งภูผา ไม่ขยับสักก้าว
“เจ้าทำเช่นนี
