้ รังแต่จะทำร้ายนาง!” เหลยอวิ๋นบัดดาลโทสะ “ในจวนเฟิงอวิ๋นเรามียาวิเศษจำนวนนับไม่ถ้วน หมอก็มีมากมาย มีแต่กลับสู่จวนเฟิงอวิ๋นเท่านั้น นางถึงมีทางรอด! เจ้ารีบถอยไป!”
บนฟ้า หงส์ขาวมองคนด้านล่างด้วยอาการอ้าปากตาค้าง
คนพวกนี้ไม่เห็นมันแล้วหรืออย่างไร
มันที่องอาจผ่าเผย ทำไมคนกลุ่มนี้ถึงไม่เห็นมันได้!
หงส์ขาวโมโหสุดขีดแล้ว เปลวเพลิงพุ่งลงมาจากฟ้า เผาที่เบื้องหน้าเหลยอวิ๋นอย่างจัง
เปลวไฟนี้เสมือนกำแพงเพลิงที่สูงขึ้นมา ขวางกั้นเฟิงเทียนอวี้กับเหลยอวิ๋นเอาไว้ คนทั้งสองอยู่คนละฝากฝั่ง ไม่อาจขยับเข้าใกล้ได้สักครึ่งชุน[1]!
“ตาแก่ เขาบอกว่าเสี่ยวชิงช่วยได้ ก็มีแต่นางเท่านั้นที่ช่วยได้ เจ้ามันตาแก่ที่ขาข้างหนึ่งจมลงดินไปแล้ว[2] ยังจะสอดมือทำไมอีก ใช้ชีวิตอยู่ดีๆ ไม่ดีหรืออย่างไร”
…………………………
ตอนที่ 478 หงส์ขาวออกโรง (10)
เหลยอวิ๋นแทบกระอักเลือดออกมา
มาจนถึงตอนนี้เขาค่อยเห็นหงส์หวงบนท้องฟ้า
หลังจากสัมผัสถึงปราณพลังแข็งกล้าของหงส์หวง เขาพลันพูดไม่ออก สีหน้าเขียวคล้ำ หมดความสง่างามดุจทวยเทพเหมือนก่อนอีก
“ข้ามารับท่านเจ้าบ้านของจวนเรากลับเท่านั้น ขอพวกเจ้าอย่าได้ขวางทาง!”
ผ่านไปพักใหญ่ เขาค่อยเอ่ยคำพูดนี้ออกมาได้!
“ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านยังยืนอึ้งอะไรอยู่อีก รีบเอาศพของท่านอาจารย์ไป ฝังนางอย่างสงบเถิด อีกอย่างไม่เพียงแค่บุรุษผู้นี้หลงใหลความงามของอาจารย์เท่านั้น กระทั่งสตรีพิษอย่างเฟิงหรูชิงยังใช้น้ำแปลงโฉ
