มา เบี่ยงวงเล็กน้อย จู่โจมไปทางประตูห้อง
เสียงตู้มดังขึ้น ประตูทั้งบานร่วงลงระเนระนาดอยู่บนพื้น
ในเวลาเดียวกันนี้เอง…กระแสลมคลั่งที่หงส์ขาวก่อขึ้นก็โหมเข้ามาไม่ไกลจากร่างเหลยอวิ๋นแล้ว
เขาเจ็บหน้าอกระลอกหนึ่ง พ่นเลือดสดๆ ออกมาล้มลงกับพื้น
ทว่าสายตาเขา…จนแล้วจนรอดยังจ้องเขม็งไปยังประตูที่ถูกตนทำลาย
ตื่นเต้น ร้อนรน ความหวัง
อารมณ์ต่างๆ ประดังประเดโหมอยู่ในดวงตาชราคู่นั้น ทำให้เขาไม่อาจเคลื่อนสายตาไปที่อื่น
ถังอวี้เจ็บปวดจนร่างกายกระตุกไปหมด นางยังฝืนตัวเองมองไปยังห้องที่อยู่ไม่ไกลออกไป สีหน้านางตะลึงในชั่วขณะ ใบหน้าบิดเบี้ยวในคราแรกเปลี่ยนน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม สองตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและลนลาน
เป็น…เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้
…
เตียงไม้แกะสลักลวดลายหลังใหญ่ในห้อง ช่างต่างกับเสียงฆ่าฟันด้านนอกนัก สาวน้อยนางหนึ่งถือชามอาหารบำรุงสุขภาพส่งควันร้อนลอยขึ้นเป็นริ้วๆ ป้อนหรงเยียนอย่างระมัดระวัง
หรงเยียนที่สมควรตายไปแล้ว ในเวลานี้นั่งเอนกายกับหัวเตียง ดื่มอาหารบำรุงสุขภาพที่สาวน้อยป้อนอย่างเชื่องช้า
ในสายตาเฟิงหรูชิงไม่มีสิ่งใด นางป้อนอาหารหรงเยียนอย่างสงบเท่านั้น “เสด็จแม่ ระวังด้วย อย่าให้ติดคอ รอดื่มชามนี้หมด พักฟื้นอีกไม่กี่วัน ร่างกายท่านก็จะกลับมาแข็งแรงแล้ว”
แววตาของหรงเยียนเต็มไปด้วยความอ่อนโยน มุมปากนางหยักยิ้มจาง ทั้งๆ ที่กำลังดื่มอาหารบำรุงสุขภาพอยู่แท้ๆ ทว่าดวงตานางกลับไม่หนีห่างไปจ
