ู้ชายที่เสมือนทวยเทพอย่าหนานเสียน กลับไปชอบผู้ชายแก่อย่างนั้นหรือ
“ถอยไป!” ถังอิ่นมุ่นเรียวคิ้วเล็ก ตวาดเสียงเย็นชา
ถังอวี้สีหน้าไร้อารมณ์ “ต่อให้เจ้าตาย ก็ไม่เสียใจอย่างนั้นหรือ”
“ชั่วชีวิตของข้าถังอิ่น สิ่งที่เสียใจมากที่สุดก็คือเกิดในตระกูลถัง! แต่ข้าไม่เคยเสียใจที่ชอบนางเลย!”
ตระกูลถังทำร้ายท่านแม่ของเสี่ยวชิง เป็นมลทินในชีวิตนาง!
…
ร่างกายของเฟิงเทียนอวี้รับไม่ได้แล้ว เริ่มส่ายโงนเงนโซเซ
หน้าอกเขาถูกโจมตีหนักๆ อีกครั้ง เขาพ่นเลือดกระเซ็น ฝนเลือดสาดลงบนพื้น
“คุณหนู ท่านรีบพาองค์หญิงกับฮองเฮาหนีไปจากที่นี่!” กระบี่เล่มหนึ่งแทงเข้าที่บ่านาง เลือดไหลทะลัก นางไม่คำนึงถึงความเจ็บปวด โพล่งออกมา
ส่วนกระโปรงยาวสีเขียวของนาง ย้อมเลือดจนกลายเป็นอาภรณ์สีแดง เห็นแล้วน่าตกใจทั้งชวนให้คนเจ็บปวด
“เชียนหนิง!”
ใบหน้าน้อยๆ ของถังอิ่นทั้งเดือดดาลและกลัดกลุ้ม มือนางจับอยู่ที่ถุงบรรจุ
ในถุงบรรจุนี้ มีของรักษาชีวิตอยู่บ้าง แต่สิ่งของรักษาชีวิตเหล่านี้สำหรับผู้ฝึกระดับเสวียนอู่แล้ว ช่างอ่อนแอจนไม่อาจทำอะไรได้ เอาออกมาก็ไม่มีประโยชน์อะไร…
ฉับพลัน…
ภาวะจิตของถังอิ่นกวาดมองเห็นขนนกสีขาวในถุงบรรจุ
นี่คือสิ่งที่เฟิงหรูชิงมอบให้นางก่อนเข้าไปช่วยท่านป้าฮองเฮา บอกว่าหากเกิดอันตรายขึ้นมา ให้จุดขนนกนี้
นางเห็นหนานเสียนมอบขนนกให้เสี่ยวชิงกับมือ แต่ถังอิ่นรู้สึกว่า นี่อาจเป็นของขวัญแทนใจที่
หนานเสียนมอบให้เสี่ยว
