ไล่ตามไปเขาเหาะไปยังทิศทางหนึ่งพวกหลิวเสินโจวสามคนตามหลังไปติดๆพวกเขาอิ่มเอมกับสายตาตื่นตะลึงของผู้ฝึก
บำเพ็ญแต่ละสายรอบด้านหัวใจรู้สึกเบิกบานยิ่งนัก
เชิดหน้ากันทุกคน
“ข้าไม่ได้มองผิดใช่หรือไม่หอคอยยักษ์เมื่อครู่นั้นถูกเขาเก็บเข้าไปไว้ในมืออย่างนั้นหรือ”
มรรคาจารย์…มีฝีมือเช่นนี้ก็ไม่แปลกที่กล้าพาคนมาแค่สามคน”
“แข็งแกร่งจริงๆมรรคาจารย์แห่งแดนสวรรค์ข้าจดจำเอาไว้แล้ว”
การร่วมมือบุกโลกเทพยุทธหนนี้มีหวังแล้ว
มรรคาจารย์ผู้นี้โผล่มาจากที่ใดกันก่อนหน้านี้เหตุไฉน
จึงไม่เคยได้ยินมาก่อนในเวลาเดียวกันณมุมหนึ่งของโลกเทพยุทธเปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงงง!
เฟิงอวิ๋ได้ยินเสียงระเบิดดังระงมจากทั่วทุกสารทิศเขา
หน้าตาดำคร่ำเครียดยืนอยู่เบื้องหน้าชายหญิงสี่คนในมือกำ
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งไว้แน่น
ที่แห่งนี้อยู่ท่ามกลางพงพนาบนภูเขามีอาคารตั้งอยู่
หลายหลังสายลมแรงพัดเสียงดังหวีดหวิวแม้ผืนไพรบนภูเขา
จะมีค่ายกลกางกั้นไว้แต่ก็ยังมองเห็นได้ชัดเจนว่าโล่ของค่ายกลกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง
เกิดเรื่องอะไรขึ้นแดนโลหิตบุกมาโจมตีอีกแล้วหรือ
ในใจเฟิงอวิ๋ตื่นตระหนกเขาอุตส่าห์พาน้องชายน้องสาวมาได้แล้วแต่สุดท้ายกลับมาเจอเรื่องนี้เขาเสียได้เขาหวน
นึกถึงภาพอันน่าสลดยามตระกูลเฟิงถูกทำลายล้างตระกูลขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
ไม่มีทาง!
ที่นี่คือโลกเทพยุทธจะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!
ยิ่งไปกว่านั้นท้องฟ้าก็มิได้กลายเป็นสีเลือดนี่หมา
