จปกป้องเจ้าได้เป็นครั้งที่สอง คุณชายหนานเสียน ท่านพาตัวเขาไปเถิด เขาไม่ใช่คนของพรรคเภสัชเทพอีกต่อไปแล้ว!”
ในความเป็นจริงจงฝูรู้ดี หากหนานเสียนจะฆ่ากู้เจิ้นหยางเขาก็ขวางไว้ไม่อยู่
ถึงได้ประกาศออกมาเช่นนี้ เพื่อรักษาหน้าตา ทั้งรักษาคุณธรรมทำให้คนทั่วหล้ารู้ว่าพรรคเภสัชเทพมิใช่คนเข้าข้างพวกพ้องที่กระทำผิด
แต่ก็แน่นอนว่า หากหนานเสียนไม่แสดงพลังความสามารถออกมา เขาไม่มีทางส่งตัวกู้เจิ้นหยางออกไปอยู่แล้ว!
“หนานเสียน ข้าจัดการเช่นนี้ เจ้าพอใจหรือไม่” จงฝูไม่เหลียวแลกู้เจิ้นหยางอีก หันหน้ามองหนานเสียนเอ่ยถาม
หนานเสียนหน้าตาไร้อารมณ์ใดๆ ไม่ยินยอมเอ่ยวาจามากความกับจงฝู
จงฝูลอบด่าหนานเสียนอยู่ในใจด้วยโทสะ สีหน้ายังยิ้มร่า “ตอนนั้นข้าเคยพบน่าหลานเยียนมาก่อน เหมือนจะเป็นฮองเฮาในโลกปุถุชน เจ้ากับลูกสาวนาง…อืม มีความสัมพันธ์เช่นนั้น คนตระกูลมู่ยินยอมหรือ”
แววตาหนานเสียนเผยอายเย็นเยียบ ไม่สงบนิ่งเหมือนเดิม
“ตระกูลมู่ ไม่มีสิทธิ์เรื่องใหญ่ในชีวิตข้า!”
เรื่องใหญ่ในชีวิตเขา มีแต่เขาที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ คนอื่นๆ ล้วนไม่มีคุณสมบัตินั้น!
จงฝูตะลึงงัน เขาพลังคิดถึงความพลังความสามารถที่หนานเสียน แสดงออกมาเมื่อครู่
ดูท่า…กระทั่งคนตระกูลมู่ก็ไม่รู้ชัดว่าอีกฝ่ายบรรลุถึงระดับใดแล้วกันแน่
สายลมเบาๆ กระแสหนึ่งพัดหอบกลิ่นหอมสดชื่นฟุ้งในอากาศ
จงฝูไม่ทันได้สนใจกลิ่นหอมนั้น
เพราะเขาเห็นหนานเสียนหยิบโซ่ล่ามสุนัขออกมา ค
