ล้องที่คอกู้เจิ้นหยาง
กู้เจิ้นหยาง “…”
คนเราฆ่าได้หยามไม่ได้!
อีกฝ่ายจะฆ่าเขาเลยก็ได้ แต่ไม่อาจลบหลู่กัน!
ขณะที่กู้เจิ้นหยางคิดจะปริปาก ที่คอกลับถูกแรงดึง ทำเอาข้อโต้เเย้งทั้งหลายติดอยู่ในคอเขาถูกลากด้วยความเร็ว คนทั้งร่างลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าสง่างามแดงก่ำ ดวงตาพร่าเลือน เกือบสลบไปหลายครั้ง…
“ท่านประมุข!”
สีหน้าผู้เฒ่าสี่ไม่น่ามองอย่างยิ่ง
หนานเสียนบุกพรรคเภสัชเทพ ทำลายประตูใหญ่ของพรรค ทั้งฆ่าผู้เฒ่าห้า ซ้ำยังทำกับกู้เจิ้นหยางเหมือนพาสุนัขไปเดินเล่นต่อหน้าคนทั้งหมดก็ไม่ปาน
ในโลกสันโดษนี้ คนที่เคยพบกู้เจิ้นหยางมีจำนวนนับไม่ถ้วน
หลายปล่อยให้ขุมกำลังอื่นเห็นภาพนี้ พรรคเภสัชเทพยังจะเหลือศักดิ์ศรีหน้าตาอยู่ที่ไหนกัน
“หนาน…”
จงฝูรู้สึกว่า ในฐานะประมุขพรรคเภสัชเทพ เพื่อหน้าตาก็ต้องเข้าไปห้ามหนานเสียน
แต่เขาเพิ่งกลั้นโทสะเอ่ยออกไปคำหนึ่ง ร่างกายก็เป็นเสมือนลูกโป่งปล่อยลม ส่งเสียงป๊าดดังไปทั่ว
ถัดมากลิ่นเหม็นอยู่ในอากาศไม่จางหาย
จงฝูหน้าเขียวคลำ ตอนที่เขาคิดจะเอ่ยคำที่สองออกมา ท้องก็ส่งเสียงร้องอีกครั้ง ปัสสาวะไหลราด เหม็นคลุ้งเกินอธิบายได้
การกระทำของเขานั้นคล้ายก่อให้เกิดปฏิกิริยาเลียนแบบซ้ำกันไปเรื่อยๆ ภายในเรือนพรรคเภสัชเทพมีเสียงป๊าดดังขึ้นไม่ขาดสาย
………………………..
