มองนางด้วยความโกรธ “อย่าพูดมาก!”
หากเฟิงหรูชิงสามารถบรรลุระดับเสวียนอู่ในระยะเวลาสั้นๆ หลอมยามาช่วยหรงเยียนได้ เช่นนั้นเขาจะไม่ขวางนาง
แต่ว่า…
ต่อให้นางบรรลุระดับเสวียนอู่ได้ แต่ก็ไร้ประโยชน์!
หลอมยาต้องใช้เวลา! ไม่ใช่หนึ่งวันหนึ่งคืนจะทำสำเร็จได้!
ไม่ว่านางทำได้หรือไม่ ผลลัพธ์…ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง!
ยามที่ฝูเฉินหันหน้าไปสบตากับดวงตาคู่ดำขลับนั้น
นัยน์ตาหญิงสาวเมือนถ้ำลึก ดึงดูดคนเข้าไปได้ง่ายๆ
เขาลนลานอย่างบอกไม่พูด “ท่านแม่!”
“ข้าจะลองดู”
ไม่ว่าสำเร็จหรือไม่ นางก็อยากลองดู อย่างน้อยก็ไม่มีคำว่าเสียใจภายหลัง
“ท่านแม่! ผลไม้ของชิงหานเอาไว้ทำร้ายคน ไม่ใช่นำมาให้ท่าน” ฝูเฉินหน้าซีดขาว
“เพราะว่าหลังจากฤทธิ์ยาหมดแล้ว ไม่เพียงแค่กำลังความสามารถของท่านกลับสู่จุดเดิมเท่านั้น จะทำให้เส้นชีพจรในร่างบาดเจ็บอีกด้วย! เมื่อเส้นชีพจรเสียหาย ท่านอาจกลายเป็นคนพิการได้!”
นั่นก็หมายความว่าความพยายามหลายเดือนที่ผ่านมาล้วนเสียเปล่า!
น้ำตาจวนเจียนไหลออกมาจากดวงตาฝูเฉินเต็มที “ที่ร้ายแรงไปกว่านั้นก็คือ ต่อให้ท่านจ่ายค่าตอบแทนมากเพียงใด ก็ไม่แน่ว่าจะช่วยนางได้ ท่านมีเวลาแค่สามวันเท่านั้น สามวันจะเพาะยาวิเศษอะไรออกมาได้อย่างนั้นหรือ”
เฟิงหรูชิงมองหรงเยียนด้วยความอ่อนโยน “ไม่ลองจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ไหว เส้นชีพจรเสียหายแล้ว ต่อไปก็หายทางรักษา หากข้าเสียท่านแม่แล้วก็จะไม่มีอีก!”
ฝูเฉินหัวใจสั่นไหว ก้มหน้าลง “ท่าน
