ตอนที่ 457 เจ็บใจและโทสะ (9)
แต่คำพูดของถังลั่ว ทำให้เฟิงหรูชิงระเบิดออกมา
ร่างนางไหววูบราวสายฟ้า ออกหมัดจู่โจมเข้าที่หน้าอกถังลั่ว
เพราะศึกก่อนหน้า ถังลั่วหมดสิ้นเรี่ยวแรงไปแล้ว จึงไม่อาจสกัดกั้นได้อีก หมัดนี้ทำเอากระดูกซี่โครงเขายุบตัวลงไป เจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยวเขียวคล้ำ
“เสด็จแม่ขาดน้ำ ผอมจนแห้งเช่นนี้ ดอกจื่อมู่มีสรรพคุณเช่นนี้อย่างนั้นหรือ อีกอย่างไม่ว่าดอก
จื่อยวนหรือจื่อมู่ ล้วนเป็นยาพิษ เพื่อบีบให้นางอยู่ต่อ เจ้าถึงกับวางยาพิษนาง ทำให้นางขาดอิสระในชีวิตไป ถังลั่ว นี่คือความรักที่เจ้ามีต่อนางอย่างนั้นหรือ”
นางกระทืบลงไปอีกครั้ง
กระดูกหัวไหล่ของถังลั่วถูกนางเหยียบเกิดเสียงดังกรอบแกรบ
แต่เขาคล้ายกับไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เหม่อมองหรงเยียน
ถังอวี้…หลอกเขาหรือ
ทั้งที่บอกเขาว่า นั่นคือดอกจื่อมู่ หาใช่ดอกจื่อยวน แต่เยียนเอ๋อร์ใกล้ทนไม่ไหวอย่างชัดเจน!
ครั้นมองใบหน้าซูบเซียวของหรงเยียน หัวใจถังลั่วกระตุก เจ็บปวดอย่างร้ายกาจ ริมฝีปากสั่นระริก แววตาทรมาน
ระยะนี้เขาสังเกตว่าเยียนเอ๋อร์ผิดปกติไป
ทว่าเขาเชื่อลูกสาวจนเกินไป และยังกลัวนางจะจากไปจนเกินเหตุ…
ต่อให้รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาก็ยังปลอบตัวเอง
ส่งผลให้เยียนเอ๋อร์เปลี่ยนไปอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้…
นี่เป็นความผิดของเขาจริงๆ เขาไม่พบให้ไวกว่านี้! เขาคิดควบคุมอิสระของนางเท่านั้น ไม่เคยคิดเอาชีวิตนางเลย!
“เยียนเอ๋อร์ เยียนเอ๋อร์ของข้า…”