มาอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว
ร่างกายของชายหนุ่มแผ่ไอเย็นสีหน้าไร้อารมณ์พลังดุดันแผ่พุ่งออกมาภายใต้ปราณพลังแข็งกล้า ถังลั่วถูกกำลังกดดันจนถอยหลังไป
เมื่อฉินเฉินคอยกันอยู่ ถังลั่วก็ได้แต่มองเฟิงเทียนอวี้อุ้มหรงเยียนเดินออกจากตระกูลถังไปทีละก้าวๆ
ถังอีอ้าปากละล้าละลังคล้ายจะเอ่ยอะไร สุดท้ายก็เอ่ยพร้อมกับแววตาสำนักเสียใจ “ขอโทษ…” เฟิงเทียนอวี้ชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้เดินต่อ ไม่ใช่ทุกคำขอโทษจะใช้ได้กับเขา
เยียนเอ๋อร์บาดเจ็บแล้ว คำขอโทษใดๆ ก็ไม่อาจชดใช้ได้
“ข้าขอถามหน่อยได้หรือไม่ นาง…เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร” ถังเอ้อมองถังอี ถอนหายใจมองเฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงสีหน้าไร้อารมณ์ “พิษดอกจื่อยวน” ดอกจื่อยวนหรือ
ร่างกายถังลั่วแข็งขืนราวกับถูกฟ้าฝ่ากลางวันแสกๆ
สีหน้าเขาคลุ้มคลั่ง “เป็นไปไม่ได้ เยียนเอ๋อร์ถูกพิษดอกจื่อมู่ นางคิดจากข้าไปข้าทนไม่ไหวถึงได้วางยาพิษนาง นางก็แค่พูดไม่ได้ไม่อาจเดินเหินเท่านั้น ไม่ใช่ดอกจื่อยวน”
เดิมทีความรู้สึกนึกคิดของเฟิงหรูชิงอยู่ที่หรงเยียนเท่านั้น นางรอให้หรงเยียนฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยคิดบัญชีกับตระกูลถัง
…………………………….
