นภายหน้าคงไม่มีโอกาสแล้ว…น่าหลานเยียนมองเฟิงเทียนอวี้ จากนั้นก็มองเฟิงหรูชิงด้านข้าง นางค่อยๆ หลับตาลง
ก่อนจากโลกนี้ไป ได้มองคนที่นางรักทุกคน ช่างดีเหลือเกิน…
เฟิงหรูชิงกำหมัดแน่น หัวใจนางเจ็บปวดหนักอึ้ง “พิษดอกจื่อยวน!”
คนที่ได้รับพิษดอกจื่อยวนจะขาดน้ำจนตาย ดังนั้นคนจึงอ่อนแอผิดปกติทั้งไม่อาจเอ่ยวาจา ทั้งไม่อาจเดินเหินได้ ด้วยเหตุนี้เมื่อครู่น่าหลานเยียนถึงคลานมาตลอดทาง นางต้องใช้จิตใจมุ่งมั่นมากมายขนาดไหนกันถึงแบกรับความเจ็บปวดแสนสาหัสคลานลงมาจากหลังเขาได้
แค่คิดเฟิงหรูชิงก็เจ็บไปทั้งหัวใจ ความเดือดดาลอันแน่นอยู่ในใจนาง สายตาเผยความแค้น
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าช่วยข้าดูแลเยียนเอ๋อร์ก่อน”
หากเฟิงเทียนอวี้มิได้ใส่ใจน่าหลานเยียนที่อุ้มอยู่ เมื่อครู่คงพุ่งไปแล้ว
“ได้ ท่านพ่อ” เฟิงหรูชิงพยักหน้าเบาๆ นางรู้ดีว่าเพลิงโทสะของเสด็จพ่อจำเป็นต้องระบายออกมา
ส่วนคนตระกูลถังและจวนเฟิงอวิ๋น…ต้องตายทั้งหมด!
เฟิงหรูชิงรับน่าหลานเยียนต่อมาจากเฟิงเทียนอวี้ เสี้ยวขณะที่น่าหลานเยียนออกจากอ้อมกอดเขา เฟิงเทียนอวี้ก็รุดไปถึงหน้าถังอวี้แล้ว แววตาเขาแฝงไปด้วยไอสังหารเข้มข้นกระบี่ยาวแทงออกไปอยู่เหนือหัวถังอวี้แล้ว เหวินเฟิงหน้าเปลี่ยนสี รีบขวางหน้าถังอวี้ รับกระบวนท่าจู่โจมของเฟิงเทียนอวี้
“ปัง” เสียงดังขึ้น
กระบี่สองเล่มปะทะกัน เหวินเฟิงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างกายกระเด็นออกไปเพราะปะทะปราณกระบี่
