ดการคนเหล่านี้เพื่อนไปหาเสด็จแม่ให้ไวที่สุด ข้าเกรงว่าหากเยื้อเวลาออกไปจะไม่ดีต่อเสด็จแม่”
ไม่รู้เพราะอะไร ในใจนางไม่สงบอย่างยิ่ง ต้องได้พบน่าหลานเยียนถึงวางใจได้
“ดี” เฟิงเทียนอวี้พยักหน้าเบาๆ วาดมือออก กระบี่ยาวปรากฎขึ้นในมือเขา
จากนั้นร่างกายคล้ายสายลม พริบตาก็บรรลุถึงเบื้องหน้าเหวินเฟิง…
โครม!
อานุภาพพลังเขาเสมือนสายรุ้ง ทั้งคลุ้มคลั่งราวกับพายุคลั่ง ระเบิดออกไปแววตาเฉียบคม ดูแคลนใต้หล้า เขาเป็นราชาแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น ยิ่งกว่านั้นเขาคือสามีของน่าหลานเยียน ด้วยเหตุนี้เพื่อน่าหลานเยียนแล้ว ต่อให้ต้องสังหาคนของจวนเฟิงอวิ๋น เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ
คนที่มาขวางเบื้องหน้าเขาล้วนต้องตายทุกคน!
…
กระท่อมไม้
หรงเยียนนอนอยู่บนเตียง ไม่เหลือความสวยสะพรั่งดังกาลก่อนอีก
ใบหน้าอ่อนแอซูบเซียวจนเป็นหลุม กระบอกตาดำสนิทคล้ายคนที่กำลังจะหมดลมพร้อมจะจบชีวิตได้ทุกเมื่อ
ฉับพลัน…พลังแข็งแกร่งแผ่พุ่งมาจากหลังเขา ก่อนให้เกิดความสั่นสะเทือนรุนแรงไปทั่ว หรงเยียนที่อยู่ในความเหม่อลอย พลันได้สติกลับมา แววตานางมองออกไปนอกเรือนด้วยความตกใจ นัยน์ตาดำขลับเผยความตื่นตะลึง เขา…มาแล้วหรือ มาเพื่อรับนางอย่างนั้นหรือ
น้ำตาไหลลงมาผ่านดวงหน้าอิดโรยของหรงเยียน มือของนางออกแรงค้ำยันเตียงไม้ พยายามอย่างยิ่งในการปีนลงมา ทว่าไม่ทันระวังกลิ้งลงมาจากเตียง
หากเป็นคนปกติตกลงมาเช่นนี้คงไม่มีปัญหาอันใด
แต่ว่า…หรงเยียนในยามนี้ผอมเสี
