งหรงเยียนถูกฆ่าแล้ว ทั้งเขายังเห็นกับตา ดังนั้นหรงเยียนจึงเสียสติ ทั้งเพราะกระทบกระเทือนจิตใจมาจึงสูญเสียความทรงจำ
ทว่าตอนนี้…มันเรื่องอะไรกันแน่
ใบหน้าถังลั่วซีดเซียวไร้สีสัน เขากำหมัด สูดลมหายใจลึก ฉีกรอยยิ้มอ่อนโยน “แม่นางเฟิง เจ้าเข้าใจผิดแล้ว หรงเยียนก็คือหรงเยียน หากใช่น่าหลานเยียน ข้ารู้ว่าเจ้าตั้งใจตามหาแม่ ทว่าไม่อาจรับใครเป็นแม่ก็ได้เช่นนี้”
โครม!
เฟิงเทียนอวี้มิอาจทนได้อีก ซัดฝ่ามือใส่หน้าถังลั่ว
ส่วนถังลั่วก็ปล่อยหมัดออกมาปะทะกับเฟิงเทียนอวี้อย่างรุนแรง
เดิมเขาคิดปฏิเสธ ทว่าเสี้ยวขณะที่เฟิงเทียนอวี้พุ่งเข้ามา ปากเขาแข็งค้างพูดไม่ออก
หมัดทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ เท้าถดถอยลงไปสองสามก้าว ชาไปทั้งลำแขน เมื่อเขาสะบัดออกอย่างรุนแรงก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง
ระดับเสวียนอู่…
บุรุษจากโลกปุถุชนกลับสำเร็จถึงระดับเสวียนอู่ด้วยหรือ
“เจ้าชิงภรรยาข้า ทำให้ครอบครัวบ้านแตก! เมื่อข้าพบเยียนเอ๋อร์แล้ว จะกลับมาตัดสินเป็นตายกันเจ้า!”
ถังลั่วหัวเราะเสียงเย็น “หรงเยียนคือภรรยาข้า หาใช่ภรรยาเจ้า นางติดตามข้ามาสิบปีแล้ว อยู่ข้างข้าสิบปี ในระยะเวลาสิบปีนี้ พวกเรามีควาสัมพันธ์นับครั้งไม่ถ้วน เจ้ากลับบอกว่านางเป็นของเจ้า ช่างน่าขันนัก!”
…………………………
[1] หลายหมี่ คือ หนึ่งเมตร
