กตัญญู ข้าจึงไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้า”
น่าหลานหูเอ่ยปากบ้าง น้ำเสียงเขาเข้มงวดอย่างไม่เคยมีมาก่อน
“แต่เคราะห์กรรมที่เจ้าประสบทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเอง!” เจ้าว่าอยู่ดีๆ เขาก็รับอนุผู้หนึ่ง มีลูกชายก็แล้ว แต่ศักดิ์ศรีไม่เหลือแล้ว ไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวแล้วยังเป็นอะไรได้อีก
ตระกูลน่าหลานกำหนดให้มีภรรยาเดียว ฉินเฟยหยางก็รับอิทธิพลจากเขา ไม่รับอนุ จะมีก็แต่เว่ยฝ่าง…ที่กตัญญูเกินไป
กตัญญูเกินเหตุก็คือความโง่เขลา!
“ดังนั้นเจ้าอย่าปล่อยคนตระกูลเว่ยเหล่านั้น ทำให้ตระกูลต้องแปดเปื้อน !” น่าหลานหูหน้าตาเย็นชา “อิ่นเอ๋อร์เป็นแม่นางสกุลฉิน ผิ่นเหยาก็เป็นน้องสะใภ้นาง ดังนั้นเรื่องนี้ ข้าน่าหลานหูไม่มีทางชมดูโดยไม่สนใจ เจ้าต้องมีข้อสรุปให้พวกเรา!”
ฉินเฟยหยางยิ้มเย็นชา “เว่ยเมิ่งเจี๋ยก่อเรื่องในตระกูลเว่ยอย่างไรข้าไม่สน ผิ่นเหยาเป็นลูกสะใภ้ข้า ข้าไม่ยอมให้นางให้นางถูกรังแก พรุ่งนี้ข้าจะไปตระกูลเว่ยของเจ้า ข้าจะดูเจ้าขับไล่พวกมันออกจากบ้าน!”
เว่ยฝ่างหัวใจเกร็งกระตุก อย่างไรก็เป็นสหายร่วมศึกกันหลายปี คนเหล่านี้เชื่อใจเขาเท่าไรกันแน่นะ
