กรู้ว่านางสบายดีอยู่หรือเปล่า
“นางไม่สบายเลย นางคิดถึงบ้านมาก ดังนั้นเสด็จพ่อ ท่านรีบฟื้นฟูร่างกาย พวกเราค่อยไปรับนางด้วยกันเพคะ…”
ถังอิ่นเคยบอกว่า น่าหลานเยียนไม่เคยออกจากหลังเขาสักก้าวเดียว
แต่วันนั้น อีกฝ่ายกลับลงจากเขา!
นางอยากกลับบ้านมากขนาดไหน ถึงได้กระทำเช่นนั้น
แต่ตอนนั้นตัวนางเองกลับไม่สังเกตว่าอีกฝ่ายคือน่าหลานเยียน
ครั้นคิดถึงน่าหลานเยียนมองนางกับถังอิ่นจากไปด้วยสายตาโดดเดี่ยว เฟิงหรูชิงหัวใจเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแทรกเข้ามา นางกำหมัดแน่น
“ชิงชิง” ฉินเฉินช่วยนางคลี่นิ้วมือออกอีกครั้ง “ไม่ว่าจะเกิดอะไร อย่าได้ทำร้ายตัวเอง”
เฟิงหรูชิงระบายลมหายใจเบาๆ ยิ้มด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เมื่อครู่ข้าอารมณ์พลุ่งพล่านไปบ้าง ทำเจ้าตกใจหรือไม่”
เสียงนางอ่อนโยนเหลือเกิน
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย กระทั่งหนานเสียนยังไม่เคยเห็นนางในด้านนี้มาก่อน
แววตาของหนานเสียนทอประกายอย่างยากจะจับสังเกตได้ เขามองฉินเฉินนิ่งๆ
“เฟิงหรูชิง เจ้ามันคนแพศยาหลายชาย เหมือนแม่ของเจ้า มีผู้ชายแล้วยังเที่ยวล่อลวงชายอื่นอีก” เสียงเฟิงหรูซวงตวาดด่าด้วยโทสะ
เพราะความริษยา ใบหน้านางบิดเบี้ยว
หนานเสียนแววตาคมกริบ สะบัดชายเสื้อ พลังไร้รูปลักษณ์พัดผ่านร่างเฟิงหรูซวง ตรึงนางไว้ที่ต้นไม้ ไม่อาจขยับได้
หากมิใช่ ชิงเอ๋อร์บอกว่า จะใช้อีกฝ่ายดับโทสะคนทั่วหล้า เมื่อครู่เฟิงหรูซวงคงตายไปแล้ว
“หนานเสียน” เฟิงหรูซวงเบิกตากว้างอย่
