มา “ไปเถอะ เสด็จพ่อ ข้าพยุงท่านไปพักผ่อน จากนั้นข้าจะขจัดพิษให้ท่าน”
“ชิงเอ๋อร์” หนานเสียนมองคนของหอแห่งแรก เอ่ยเรียบๆ “คนที่เจ้าจะจัดการ ข้าคนเดียว…ก็พอแล้ว”
ฝีเท้าเฟิงหรูชิงหยุดลง “ข้าจะไปรับท่านแม่กลับบ้าน ข้าจะทำให้คนของตระกูลถังทั้งหมดเสียใจเพราะเรื่องตอนนั้น!”
…
เรือนตระกูลหลิ่ว
หลิ่วอวี้เฉินบิดกายฟื้นขึ้นมา เขานวดจุดไท่หยางที่ปวดหนึบ หันหน้าไปพบสตรีที่ออกเรือนแล้วนั่งอยู่ด้านข้างที่มองเขาด้วยแววตากังวล
หลิ่วอวี้เฉินพลันกระปรี้กระเปร่า ลุกขึ้นจากเตียง สีหน้าเขายังยึดมั่นเต็มเปี่ยม “ท่านแม่ ท่านอย่าคิดขวางข้าเลย ยามปกติถึงข้าจะใจเสาะ แต่ว่าข้าไม่อาจมองแคว้นล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาได้”
หลิ่วฮูหยินอึ้งงัน รีบสาวเท้าเข้าไปหยุดเขา “อวี้เฉิน เจ้าไปทำอะไร สงครามสิ้นสุดแล้ว”
สงคราม…สิ้นสุดแล้วหรือ
หลิ่วอวี้เฉินหยุดฝีเท้า ค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าที่สง่างามซีดขาว “ท่านพูดว่าอะไรนะ”
