ลับไม่รู้สึกอันใด สีหน้าหญิงสาวซีดขาวคล้ายกระดาษโปร่งแสง ริมฝีปากอาบไปด้วยสีแดงเลือด กลิ่นคาวอ่อนๆ คละคลุ้งในโพรงปากนาง แววตาบังเกิดเพลิงโทสะที่พร้อมจะถล่มฟ้าทลายดิน!
ครั้งนี้โทสะของนางมากพอจะแผดเผาผืนแผ่นดินให้สิ้นซากแล้วจริงๆ!
สมควรตาย คนตระกูลถังทั้งหมดสมควรตาย!
กู้เจิ้นหยางมองสีหน้าเฟิงหรูชิง หัวใจสั่นไหว รีบร้อนตรงมาเบื้องหน้า ขณะที่กำลังจะเข้าใกล้เฟิงหรูชิง ฉินเฉินและเฟิงเทียนอวี้ที่ขนาบข้างซ้ายขวาอยู่ขวางปกป้องนางไว้
“หลบไป!” กู้เจิ้นหยางระเบิดโทสะ ออกหมัดใส่ฉินเฉิน
ฉินเฉินฝืนรับไว้ ฝีเท้ายืนหยัดแน่นไม่ถดถอยไปสักก้าว
“เฟิงหรูชิง บอกข้ามา เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเยียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน” กู้เจิ้นหยางมองเฟิงหรูชิงถาม
ในที่สุดนางก็ได้สติ เผยรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มนี้ทำให้คนทั้งหลายหวั่นไหว ยิ้มงามล่มเมือง
แต่ในสายตานางกลับแฝงไปด้วยแววกระหายเลือด ชวนให้คนประหวั่นหวาด
“นางอยู่ที่ไหนเกี่ยวอันใดกับเจ้าด้วย ข้าจะพานางกลับมา ข้าจะทำให้คนที่ทำร้ายนางทั้งหมด…อยู่อย่างตายทั้งเป็น!”
เฟิงเทียนอวี้ตะลึง หันหน้ากลับไปมองเฟิงหรูชิง ชิงเอ๋อร์รู้จริงๆ หรือว่า…เยียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน
ครั้นเห็นแววอาฆาตแค้นในดวงตาเฟิงหรูชิง เฟิงเทียนอวี้ก็หนักใจ
เยียนเอ๋อร์ไม่กลับมาหลายปีแล้ว กระทั่งแคว้นหลิวอวิ๋นประสบภัย นางก็ไม่กลับมา นางคงจะประสบอันตรายอย่างแน่นอน แต่ไม่ว่าใคร ขอเพียงทำร้ายนาง มันก็สมควรตายทั้งนั้น!
“บอกมากว่
