ุณธรรมนำมิตร นางห่วงใยครอบครัว รักชาวประชา แต่ว่าบุรุษที่พร่ำบอกว่ารักนางกลับกล้าทำร้ายคนที่นางรัก
“ในสายตาของคนพรรคเภสัชเทพของเจ้า ชาวประชา แผ่นดินใต้หล้าล้วนไม่มีค่า พวกเจ้าไม่ใส่ใจชีวิตคน เหยียบย่ำอย่างเหิมเกริม เพียงให้ตัวเองพึงพอใจ กระทั่งสตรีที่รักก็ยังฆ่าแกงได้ ดังนั้นเยียนเอ๋อร์ไม่มีวันรับรักจากเจ้า!”
เยียนเอ๋อร์ของเขาจิตใจมีเมตตา ไฉนจะหลงรัก…คนที่โหดร้ายเช่นนี้กัน
ต่อให้ไม่มีเขา เยียนเอ๋อร์ก็ไม่มีวันรับรักกู้เจิ้นหยาง
“เจ้าพูดเหลวไหล!” กู้เจิ้นหยางสีหน้าคลุ้มคลั่ง หัวเราะเสียงดังลั่น เขาหัวเราะไปเรื่อยๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมา “ข้าไม่ให้ค่าชีวิตคน ผู้เข้มแข็งอยู่รอด ส่วนพวกอ่อนแอต่อให้ข้าไม่ฆ่าทิ้ง สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี ข้าใส่ใจแต่เยียนเอ๋อร์! ข้าสามารถทำร้ายคนทั้งโลกได้ เว้นเสียแต่ทำร้ายนาง! ข้าก็แค่มาช้ากว่าเจ้าเท่านั้น นางจึงไม่ชอบข้า”
แววตาเฟิงเทียนอวี้ทอประกายวาบ เขาอดกำหมัดแน่นไม่ได้ ลมหายใจร้อนรน “เยียนเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่!”
ความยินดีทะลักโถมขึ้นในใจเขา
ร่างกายเขาสั่นเทิ้ม ใบหน้าขาวซีดพลันเกิดความเปลี่ยนแปลง
เยียนเอ๋อร์ยังไม่ตาย นางยังไม่ตายจริงๆ !
เขาหลงคิดว่าคนของพรรคเภสัชเทพฆ่าเยียนเอ๋อร์ไปแล้ว เมื่อกู้เจิ้นหยางเอ่ยเช่นนี้ นั่นก็พิสูจน์ว่า…เยียนเอ๋อร์ของเขายังมีชีวิตอยู่ ฮ่าฮ่าฮ่า!
ในที่สุดก็เจิ้นหยางก็ได้สติ แววตาเย็นยะเยือก “เจ้าหลอกให้ข้าพูดหรือ”
มิน่า…
มิน่าเฟิง
