ลับมาหาเจ้า ถึงได้กลบดานอยู่ที่นี่ คิดไม่ถึงว่าผ่านมตั้งหลายปีแล้ว ยังไม่พบนาง! เฟิงเทียนอวี้ บางครั้งข้าก็อิจฉาเจ้าเหลือเกิน มีหญิงสาวที่รักมั่นต่อเจ้า นางไม่ยอมพบเจ้า ทำให้เจ้าคิดว่านางตายไปแล้วเพื่อปกป้องเจ้า!”
ในความเป็นจริงกู้เจิ้นหยางเข้าใจมาตลอด หลายปีมานี้น่าหลานเยียนต้องทำอะไรอยู่แน่ๆ นางคงหลบซ่อนตัวในที่ลับเพื่อขัดเกลาตน! เพื่อที่สักวันหนึ่งจะเหนือกว่าเขา แล้วกลับมาหาเฟิงเทียนอวี้อีกครั้ง
เพราะเรื่องในปีนั้น ทำให้ท่านประมุขเกิดความไม่พอใจในตัวเขา เขาจึงไม่กล้าเคลื่อนไหวกำลังของพรรคเภสัชเทพ ด้วยเหตุนี้จึงหาตัวนางไม่!
แต่เขารอไม่ไหวอีกต่อไปแล้วต่อให้พรรคเภสัชรับรู้เรื่องนี้ เขาก็จะต้องบีบนางออกมาให้ได้! ต่อให้ได้รับโทษหนัก เขาก็ต้องได้พบหน้านางสักครั้งให้ได้!
ฝีเท้าของเฟิงเทียนอวี้ซวนเซ ร่างกายสั่นเทิ้ม แววตาแฝงไปด้วยความโกรธและเจ็บปวด
“ข้านึกออกแล้ว…ในช่วงสามปีแรกที่เยียนเอ๋อร์จากไป ทุกครั้งที่ข้าวุ่นกับการพลิกตรวจฎีกา ทำงานราชกิจเพื่อพยายามความเจ็บปวด ตอนนั้นร่างกายข้าไม่แข็งแรง สลบไปในตำหนักทรงพระอักษรหลายครั้ง”
“อีกทั้งข้ายังไล่ขันทีและนางกำนัลทั้งหลายออกไปจนหมด จึงไม่มีใครรู้ว่าข้าสลบไป”
“พอข้าฟื้นขึ้นมา กลับอยู่ในตำหนักหย่างซิน แต่พวกขันทีนางกำนัลต่างก็ไม่รู้ว่าข้ากลับมาได้อย่างไร”
“แล้วมีอีกหลายครั้งที่ชิงเอ๋อร์ร้องไห้หาข้า นางบอกว่าคล้ายเห็นสตรีที่เหมือนเสด็จแม่ในภา
