จคน
“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับข้า ไฉนปีนั้นจึงต้องมาปรากฏในชีวิตข้าด้วย ทำไมข้าต้องรู้จักเจ้าด้วย ซ้ำทำให้ข้าเสียเวลาไปชั่วชีวิต!”
“ข้าก็แค่อยากให้เจ้าอยู่กับข้าไม่กี่ปีเท่านั้น เจ้ากลับฟ้องท่านประมุข ทำให้ข้าได้รับโทษ เจ้ายังฉวยโอกาสหนีไปอีก!”
“เจ้าไม่ชอบสตรีในเรือนพวกนั้น ข้าก็ไล่ออกไปจนหมดเพื่อเจ้า คนที่เคยลบหลู่เจ้า ข้าก็สังหารทิ้งจนหมด แต่ทำไมเจ้าถึงไม่อยากพบข้า เพราะอะไรกัน”
…
เฟิงหรูซวงมองกู้เจิ้นหยางด้วยความอึ้งทึ่ง
ความเจ็บปวดของเขา กระทั่งคนรอบข้างยังสามารถรับรู้ได้
หากเป็นคนอื่นรักน่าหลายเยียนเยี่ยงนี้ อย่างมากนางก็แค่ไม่พอใจ แต่บุรุษตรงหน้าคือพ่อแท้ๆ ของนาง!
พ่อแท้ๆ ของนางชอบหญิงอื่น นี่มันเรื่องน่าขันขนาดไหนกัน
เฟิงหรูซวงกำมือแน่น นางอยากพุ่งเข้าไป ทว่าไม่กล้าขยับ เท้ายืนอยู่ที่เดิมคล้ายกับมีรากออกไปยึดติดไว้
เฟิงเทียนอวี้กะโผกกะเผกไปเบื้องหน้ากู้เจิ้นหยาง มือของเขาสั่นเท้ากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย เส้นเอ็นที่ขมับกระตุก ใบหน้าซีดขาวสะกดความโกรธไว้
“กู้เจิ้นหยาง คำพูดพวกนั้นคืออะไรกันแน่ เจ้าพูดมาให้ชัด!”
เยียนเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่!
ใช่หรือไม่!
น้ำตาเฟิงเทียนอวี้ไหลพราก เขาอยากรู้คำตอบเหลือเกิน ทั้งหวาดกลัวว่าสิ่งหมดชั่วครู่คือวิธีการหลอกลวงคนของอีกฝ่าย เขาเคยบอกว่าขอเพียงเยียนเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่สนว่านางยังรักเขาไหม ไม่สนว่านางจะรักคนอื่นหรืออย่างใด ขอเพียงนางมีช
