เกินเหตุ จึงมิได้ฝึกพลังอีก หากนำสิ่งต่างๆ ที่เจ้าได้รับมอบให้เขา หากมิใช่เขามีภารกิจมากมาย เช่นนั้นพลังความสามารถของเขาคงนำเจ้าไปนานแล้ว”
พรสวรรค์ของเฟิงเทียนอวี้หาได้ด้อยกว่าน่าหลานเยียน
แต่พลังของเขากลับสู้น่าหลานเยียนมิได้
นั่นเพราะน่าหลานเยียนเป็นฮองเฮา เรื่องฝึกตบะในด้านหลังวังนั้นง่ายดายทั้งไม่มีคนมาก นางมีเวลามากมายในการฝึกฝีมือ ทว่าเฟิงเทียนอวี้กลับทำไม่ได้
เฟิงเทียนอวี้ถูกขังอยู่ในวังหลวง ทั้งมีราชกิจมากมายนับไม่ถ้วยที่ต้องสะสาง ชักนำให้การฝึกปรือของเขาช้าไป…
หากมิใช่เพราะเหตุนี้ เฟิงเทียนอวี้…ไม่มีทางด้อยกว่าคนอื่น!
“ฮี่ๆ” กู้เจิ้นหยางหัวเราะเสียงเย็นไม่คัดค้าน “พูดมากไปมีประโยชน์อันใด อย่างไรเสียพลังเขาก็สู้ผู้อื่นมิได้ แพ้ก็ช่างเถิด แพ้ก็แพ้แล้ว ถึงต้องจ่ายค่าตอบแทนเพื่อการนี้!”
กู้เจิ้นหยางไม่ใจอ่อนกับเฟิงหรูชิงอีก เงาร่างเขาปรากฎขึ้นอย่างฉับพลัน ซัดฝ่ามือหนึ่งเข้าที่อกนาง
ต่อให้เฟิงหรูชิงสลายกำลังพลังฝ่ายตรงข้ามไปมากแล้ว แต่ยังรับหมัดหนักๆ ไว้ ร่างกายนางสั่นเทิ้ม กระอักเลือดสดๆ ออกมา ใบหน้าซีดเซียวคล้ายกับไร้สี
“ชิงเอ๋อร์!”
เฟิงเทียนอวี้เจ็บปวดไปทั้งหัวใจ เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกไร้กำลังปะทุขึ้นมาในหัวใจ
กู้เจิ้นหยางกล่าวไม่ผิด ไม่ว่าด้วยเหตุใดทำให้พลังการฝึกปรือของเขาไม่ก้าวหน้า สุดท้ายแล้วเขาก็สู้คนอื่นมิได้ ด้วยเหตุนี้กระทั่งลูกสาวคนเดียว ยังมิอาจปกป้องได้!
ไม่ยิน
