แต่เจ้าจะอิจฉาอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ข้าคือลูกสาวของคุณชายพรรคเภสัชเทพ!”
นางถูกเฟิงหรูชิงกดเอาไว้นานหลายปีไม่ง่ายเลยที่จะได้กดหัวนางบ้าง บนใบหน้าเฟิงหรูซวงมีแต่รอยยิ้มได้ใจ ท่าทางวางอำนาจ
ใบหน้าเล็กของฝูเฉินเย็นลงอีกหลายส่วน “ของปลอมก็คือของปลอม พรรคเภสัชเทพปลอมยังกล้าใช้ชื่อพรรคเภสัชเทพโกหกหลอกลวงมานานหลายปี”
กู้เจิ้นหยางยกมือขึ้นสร้างฝ่ามือลม “บังอาจ!”
ฝ่ามือลมมาถึงตรงหน้าฝูเฉินอย่างรวดเร็ว
ทว่าจู่ๆ ก็มีมือยื่นมาจากด้านข้างดึงฝูเฉินเข้าไปไว้ในอ้อมกอดแน่นใช้หลังรับฝ่ามือลมนั้น
อึก!
เฟิงหรูชิงกระอักเลือดออกมา เลือดสาดลงกลางใจฝูเฉินราวกับเปลวไฟแผดเผาหัวใจของเขา
นาทีนั้นจู่ๆ เฟิงหรูชิงก็คิดถึงประโยคหนึ่งขึ้นมา
อย่าคาดหวังยาวิเศษมีสติปัญญา สมองของพวกเขามีเส้นเดียวเท่านั้น!
“ชิงเอ๋อร์!”
ใบหน้างดงามของเฟิงเทียนอวี้เปลี่ยนไปทันที เขาไอออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง นัยน์ตาโกรธแค้นหัวใจเจ็บปวด
ฝูเฉินไม่ได้ขยับอะไร
ภายใต้ลมพายุคลั่ง เขายืนอยู่กลางซากปรักหักพัง นัยน์ตาสีดำสะท้อนใบหน้าซีดขาวของหญิงสาว
ยังมี…รอยเลือดที่มุมปากนั่น
ท่านแม่บาดเจ็บแล้ว…
นาง…บาดเจ็บแล้ว!
เป็นเพราะเขา? เป็นเพราะเขาจึงบาดเจ็บ…
ให้อภัยไม่ได้! ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!
ฝูเฉินเงยหน้าขึ้นกะทันหัน นัยน์ตาสีดำของเขาหันไปทางกู้เจิ้นหยาง
ไม่รู้เพราะเหตุใดวินาทีที่สบตากับฝูเฉินใจของกู้เจิ้นหยางสั่นสะท้าน รู้สึกตื่นตระหนก
“เจ้า…”
เป็นไปไม่
