เพียงชายตรงหน้าเท่านั้น
“เสด็จพ่อหม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ”
เฟิงเทียนอวี้ยกมือขึ้นคิดจะลูบผมเฟิงหรูชิง แต่มือของเขาไร้เรี่ยวแรงตกลงมา
“เจ้า กลับมาจนได้”
เขาน่าจะรู้แต่แรกว่าอย่างไรนางก็ต้องกลับมา
วังหลวงยิ่งอันตรายนางยิ่งต้องรีบกลับมา
แต่เขาในฐานะพ่อคนนี้ไม่มีแรงปกป้องนางอีกแล้ว
“หม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ” เสียงของเฟิงหรูชิงอ่อนโยนและอบอุ่นผิดปกติ “เสด็จพ่อ หลายปีมานี้หม่อมฉันไม่รู้ความเสด็จพ่อคอยปกป้องหม่อมฉันมาโดยตลอด ตามใจหม่อมฉัน ครั้งนี้ให้หม่อมฉันได้ปกป้องพระองค์นะเพคะ”
ใครทำพระองค์บาดเจ็บหม่อมฉันจะเหยียบเลือดและกระดูกของมัน เหยียบศีรษะของมัน ฆ่าล้างตระกูลของมัน
ใจเฟิงเทียนอวี้สั่นสะท้าน นี่คือลูกสาวของเขา และก็เป็น…ความภูมิใจทั้งชีวิตของเขา
กู้เจิ้นหยางยิ้มเย็นดูความรักระหว่างพ่อลูกตรงหน้า “เฟิงเทียนอวี้ ข้าวางยาเจ้าในตอนแรกพิษกลับถูกผนึกไว้โดยเยียนเอ๋อร์ที่ไม่สนใจว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าเจ้าก็หลบอยู่หลังลูกสาวของเจ้า คนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดน่าหลานเยียนจึงชอบเจ้าได้”
เฟิงเทียนอวี้ตะลึง
เขาถูกพิษแล้ว…
เป็นเยียนเอ๋อร์ผนึกพิษให้เขา?
เฟิงเทียนอวี้หลับตาลงช้าๆ
มิน่าวันนั้นเยียนเอ๋อร์จึงผิดไปจากปกติเช่นนั้น แล้วยังอ้างว่าจะตรวจดูเส้นเอ็นและจุดตานเถียน
ของเขา แล้วเพ่งจิตเข้าไปในร่างกายของเขา
ทุกคำที่เยียนเอ๋อร์พูดเขาล้วนเชื่อ
ขอเพียงนางพูดเขาไม่เคยคิ
