ะหายใจไม่ได้
ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้กู้เจิ้นหยางไม่มองพวกเขาสักนิด
สายตาของเขาทั้งหมดอยู่ที่เฟิงเทียนอวี้พ่อลูก
สุดท้ายเจินฉิงทนไม่ไหวดึงพวกนางออกมาจากซากปรักหักพัง
เถาวัลย์ทั้งหมดของชิงหานใช้ปกป้องเฟิงเทียนอวี้และคนอื่นๆ ไม่เหลือไว้ปกป้องตัวนางเอง ดังนั้นพลังนั่นจึงกระทบเข้าที่อกของนาง นางของร่างกระเด็นไปด้านหลัง
มือสองข้างของนางปัดป่ายอยู่กลางอากาศเหมือนกับต้องการคว้าอะไรมายึดเหนี่ยวร่างไว้
เฟิงหรูชิงฝีเท้าเบาพุ่งไปในอากาศดึงร่างเล็กของชิงหานมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะลงพื้นอย่างมั่นคง
“ชิงหาน!” สีหน้าฝูเฉินไม่น่ามองรีบเดินไปตรงหน้าชิงหาน
หลังเขาเห็นว่าชิงหานไม่ได้รับบาดเจ็บก็ถอนหายใจ
ไม่ช้าสายตานั่นก็หันไปทางกู้เจิ้นหยาง แววตาดำลึก
“ท่านแม่ พลังของเขาแข็งแกร่งมาก…”
แม้ไม่อาจเทียบกับยอดฝีมือพรรคเภสัชเทพในเมื่อก่อนได้ แต่กู้เจิ้นหยางผู้นี้คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยเจอมานับตั้งแต่เขาอยู่กับเฟิงหรูชิง
แน่นอนว่าไม่รวมกั๋วซือ
เพราะว่าพลังของกั๋วซืออยู่ในระดับใดฝูเฉินเองก็ไม่แน่ชัด
ฝูเฉินชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “น่าจะพอๆ กับ…จิ่วหมิงแห่งหอแห่งแรก”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเล็กน้อยสีหน้าไร้อารมณ์ “อื้อ”
นางไม่สนว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีฐานะอะไร และไม่สนว่าพลังของฝ่ายตรงข้ามจะแข็งแกร่งเพียงไหน
นางรู้แค่ฝ่ายตรงข้ามทำร้ายญาติของนาง
เช่นนั้นนาง…ต่อให้ตายก็ไม่ยอมถอย
“ท่านแม่” แววตาฝูเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้
