้เฟิงหรูซวงออกจากวังหลวงไปก่อนด้วยความเต็มใจจึงได้พูดโกหกหลอกนาง
ดังนั้นนางกำลังพยายามทำให้คำโกหกนี้กลายเป็นเรื่องจริง
“คุณหนูหรูซวง” หลินกงกงไม่ได้เรียกนางว่าองค์หญิงอีก “ผิดที่ตระกูลหลิวทำคือฆ่าล้างเผ่าพันธุ์! เจ้ามาในวังตอนนี้ก็เพียงต้องการมายินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายฉินมีพละกำลังแข็งแกร่งเกรงว่าเจ้าคงจะไม่เป็นเช่นนี้”
คุณหนู?
เดี๋ยวก่อน?
คุณหนูอะไร?
เฟิงหรูซวงโกรธจนใบหน้างดงามแดงก่ำ นางเป็นองค์หญิง เจ้าสุนัขรับใช้นี่กลับเรียกนางว่าคุณหนู!
“ขันทีสมควรตาย เจ้ากล้าไร้มารยาทกับองค์หญิง อีกเดี๋ยวข้าจะเอาหัวสุนัขของเจ้า” เฟิงหรูซวงทำเสียงหึ๊ วางท่าสูงส่งเช่นเคย “เสด็จพ่อ อย่างไรหม่อมฉันก็เป็นลูกสาวของพระองค์ พระองค์ให้ขันทีปีนขึ้นหัวหม่อมฉันได้อย่างไร?”
เฟิงเทียนอวี้ไอแล้วยกยิ้มเยาะที่มุมปาก
“หลิวหรงไม่เคยบอกเจ้าว่า…ข้าไม่เคยแตะต้องนางมาก่อน? ในเมื่อไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกันเจ้าจะมาจากที่ใด?”
นอกจากหลินกงกงที่รู้ความจริงเมื่อครู่แล้ว คนอื่นๆ ที่เพิ่งได้รู้เรื่องนี้ ดังนั้นจึงพากันตกตะลึงหลังจากได้ยินประโยคนั้น
ไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกัน นั่นก็หมายความว่า…
เฟิงหรูซวงนาง…
วินาทีนั้นทุกสายตาตกอยู่ที่ร่างเฟิงหรูซวง
เฟิงหรูซวงตะลึงงันไปชั่วขณะ นางหน้าซีดขาวส่ายศีรษะเอ่ย “เป็นไปไม่ได้ หม่อมฉันเป็นองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋น ต้องเป็นเช่นนั้น! เสด็จพ่อ หม่อมฉันเป็นลูกสาวขอ
