พวกเขาอยู่ตรงนี้”
ในใจฉินอี๋เศร้าโศก ครั้งนี้สี่แคว้นร่วมมือกันกะทันหันบอกว่าไม่มีใครหนุนหลังนางไม่มีทางเชื่อ ดังนั้นเฟิงหรูชิงในตอนนี้ไม่แน่ว่าจะใช่คู่ปรับของพวกเขา
นอกเสียจากรอนางเติบโตจนสมบูรณ์พร้อม
ทว่าต่อหน้าดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของไต้เอ๋อร์ ฉินอี๋ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“ใช่แล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะต้องขอโทษ…”
ดาบจำนวนนับไม่ถ้วนมาจากทุกทิศทุกทางล้อมฉินอี๋และไต้เอ๋อร์ไว้ตรงกลาง
ได้รับการรับประกันจากฉินอี๋ไต้เอ๋อร์ก็แย้มยิ้มอย่างสบายใจหลับตาลงช้าๆ
ฉินอี๋หันหลังให้ดาบยาวเหล่านั้นกอดไต้เอ๋อร์ไว้ในอ้อมอกหลับตาลง
ขอโทษ ฉางเฉียน ข้าไม่สามารถรอท่านกลับมาแล้ว แต่ข้าภูมิใจในตระกูลน่าหลาน ชาติหน้าข้าจะยังเป็นสะใภ้ตระกูลน่าหลาน เป็นภรรยาของท่าน
เคล้ง!
ฉับพลันเสียงดังคมชัดก็ดังขึ้นมากลางอากาศ
เสียงราวกับหินกระทบดาบ
ฉินอี๋ชะงักนางค่อยๆ ลืมตาขึ้น
วินาทีนั้นก็ได้เห็นคนที่ห้อมล้อมพวกนางเอาไว้ล้มหงายหลังลงไปจมกองเลือด
นางตกตะลึงนิ่งค้าง ศีรษะค่อยๆ หันมองไปด้านข้างก็เห็นร่างเล็กสองร่างภายใต้แสงอาทิตย์ตกปรากฏสู่สายตานาง
“ท่านพี่เสี่ยวอิ่น” ไต้เอ๋อร์ลืมตาขึ้น
นางเห็นถังอิ่นกับเชียนหนิงทันทีที่ลืมตา หัวใจดวงเล็กเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี
“ไต้เอ๋อร์ เจ้ารู้จัก?” ฉินอี๋งงงัน
